“คืนนี้บินกลับมาแล้ว อย่าลืมส่งครูเชินกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปรับเขามากองถ่ายตามปกติ”
“พรุ่งนี้เย็นหลังเลิกกอง ครูเชินมีนัดกินข้าวส่วนตัว แกไม่ต้องตามไปก็ได้ แต่ต้องจัดรถกับจองร้านให้เรียบร้อยนะ”
“ร้านต้องเป็นส่วนตัว รสชาติอ่อน ๆ เขามีร้านที่ไปประจำอยู่ไม่กี่ร้าน ลองถามความเห็นเขาดู”
ระหว่างนั่งรถกลับโรงแรม กู่อันจิ่วได้รับสายจากหลี่ม่าน
หลังวางสาย อันจิ่วก็หันไปมองเสิ่นยวโจวที่กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอเอ่ยเสียงเบา “ครูเชินคะ พี่ม่านบอกว่าพรุ่งนี้เย็นคุณมีนัดกินข้าวส่วนตัว ต้องจัดร้านให้ค่ะ”
“ร้านที่คุณไปประจำยังถูกปากอยู่ไหมคะ หรือช่วงนี้มีร้านใหม่ที่อยากลองหรือเปล่า” อันจิ่วถามเสริม
ในน้ำเสียงของเสิ่นยวโจวเจือความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย “ร้านเดิมก็ได้ จูเจียน”
“จูเจียน” เป็นร้านอาหารส่วนตัวที่เขาไปประจำ มีความเป็นส่วนตัวสูง เน้นอาหารคังนัม รสชาติอ่อน ๆ
แต่ในข้อมูลที่ระบบส่งมา มีหมายเหตุว่าเสิ่นยวโจวเริ่มเบื่ออาหารของร้านนั้นอยู่บ้าง
เพียงแต่เพราะเคยชินแล้ว เลยขี้เกียจเปลี่ยนร้าน
อันจิ่วก้มมองเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขาที่เธอสวมอยู่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักครั้ง
“ร้านจูเจียนมีชื่อเสียงดีมาตลอดค่ะ”
“แต่เมื่อก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเพื่อนพูดถึงร้านเปิดใหม่ชื่อ ‘ร้านซานไว่’ เป็นห้องส่วนตัวเหมือนกัน หัวหน้าครัวเป็นเชฟอาวุโสที่เคยทำอาหารงานเลี้ยงรับรองของรัฐ พอเกษียณแล้วก็มาเปิดร้านเอง รสชาติอ่อน ๆ แต่มีเมนูสร้างสรรค์ใหม่ ๆ ด้วยค่ะ”
“คุณอยาก...ลองพิจารณาดูไหมคะ?”
เสิ่นยวโจวหันมามองกู่อันจิ่ว “คุณเคยไปหรือ?”