“ดูเหมือนคนถัดไปจะเป็นมูนแล้วนะ!”
อึนฮเยก้มดูรายการแสดง แล้วสะกิดอันจิ่วที่อยู่ข้าง ๆ
หลังจากใช้เวลาด้วยกันมาพักหนึ่ง อึนฮเยก็ถือว่าอันจิ่วเป็นเพื่อนสนิทไปแล้ว “แต่พูดจริง ๆ นะ ศิลปินเมื่อกี้ยังหล่อไม่เท่าพี่ชายของเธอเลย”
บนเวทีเต็มไปด้วยพลัง ใต้เวทีคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แม้ทั้งคู่จะยืนใกล้กัน แต่อันจิ่วก็ต้องขยับเข้าไปใกล้ถึงจะได้ยินว่าอึนฮเยพูดอะไร
เธอยิ้ม กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกสนั่นหวั่นไหวจากหญิงสาวที่เงียบมาตลอดทางซ้ายว่า “ฮยองมุน!”
อันจิ่วหันไปมองบนเวที ที่แท้ก็เป็นวงมูนขึ้นเวทีแล้ว ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงทั้งห้าคนทยอยเดินไปยังกลางเวที ทั่วทั้งงานพลันลุกเป็นไฟ เสียงกรี๊ดดังขึ้นเป็นระลอก
พัค วอนอูยืนอยู่ตำแหน่งขวาสุด คืนนี้ช่างทำผมจัดทรงแสกข้างสามต่อเจ็ดให้เขา เผยหน้าผากกว้างอย่างเต็มที่ ยิ่งขับให้เครื่องหน้าของเขาดูโดดเด่น
หลังจากทักทายผู้ชมทุกคนแล้ว หัวหน้าวงก็เริ่มพูดคุยก่อนการแสดง
ทว่าสายตาของพัค วอนอูกลับกวาดมองฝูงชนอย่างไม่ใส่ใจนัก จนกระทั่งจับจ้องร่างคุ้นตานั้นได้อย่างแม่นยำ
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางเธอเบา ๆ
“อ๊า—!” บริเวณนั้นพลันระเบิดเสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น
ส่วนอันจิ่วที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนก็แอบชูนิ้วโป้งให้เขา แล้วขยับปากพูดว่า “ยืนยันแล้ว!”
ก่อนงานวันก่อตั้งโรงเรียนจะเริ่ม อันจิ่วส่งข้อความหาพัค วอนอู บอกว่าตัวเองนั่งอยู่แถวหน้า แล้วถามว่าเขาจะหาเธอเจอไหม