“มีใครเคยบอกไหมว่าเธอกับเทียนซีหน้าตาคล้ายกันนิด ๆ?”
จ้าวหลี่หยวนเช็ดมือจนสะอาดด้วยกระดาษทิชชู ก่อนมองอันจิ่วผ่านกระจก
อันจิ่วชะงัก แล้วมองตามไปในกระจก เธอมีผิวขาวเนียนและใบหน้าสวยสะดุดตาชวนหลงใหลจริง ๆ
เพราะดวงตาของเธอมีตาขาวด้านล่างมากกว่าปกติ พอมองจากมุมนี้จึงดูหลอน ๆ อยู่บ้าง และคล้ายฉือเทียนซีไม่น้อยจริง ๆ
“อ๋อ มีคนพูดเยอะเลยค่ะ” อันจิ่วยิ้มบาง ๆ
การชอบใครสักคนจนเผลอเลียนแบบเขาโดยไม่รู้ตัว แล้วค่อย ๆ ดูคล้ายกันมากขึ้น เป็นเรื่องปกติจะตาย
“พวกเธอสนิทกันเหมือนที่เขาลือกันจริง ๆ ด้วย ฉันเพิ่งนึกได้เมื่อกี้เองว่า ที่เขายอมง่าย ๆ ก็เพราะเธอนี่นา” จ้าวหลี่หยวนพูดพร้อมรอยยิ้ม
เธอหมายถึงตอนที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด ฉือเทียนซียอมรับผลประเมินของอันจิ่วอย่างง่ายดาย
อันจิปิดก๊อกน้ำแล้วดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ ก่อนตอบอ้อมแอ้มว่า “สนิทกันมากจริง ๆ ค่ะ”
เพราะสนิทกันแบบนี้ สวีอันจิ่วจึงไม่กล้าพูดออกมาตลอดหกปี กลัวว่าพอพูดไปแล้ว สิทธิพิเศษที่มีเพียงเธอจะพลอยหายไปด้วย
อันจิ่วถอนหายใจในใจ ที่จริงก็โทษสวีอันจิ่วไม่ได้หรอก เพราะจนถึงตอนนี้เธอเองก็ยังคิดแผนพิชิตใจที่ดีไม่ออกเหมือนกัน
สถานการณ์ตอนนี้ประหลาดเกินไป ผู้ชายคนหนึ่งดีกับเธอมาก แถมยังดีกับเธอแค่คนเดียว
แต่เขากลับไม่ได้รักเธอเลยสักนิด เรื่องนี้เกินความเข้าใจของอันจิ่วเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงไปมาก