เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อครู่ถูกปล่อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว อันจิ่วตั้งใจจดจ่อกับคอนเสิร์ตอย่างเต็มที่
ชเวซีอุนอยู่ในสภาพที่ดีมาก เพียงแต่ตอนเดินมาถึงปีกเวทีฝั่งที่พวกเธอนั่ง อันจิ่วสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาหลบเลี่ยงทิศทางที่เธอนั่งอยู่ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
สองชั่วโมงต่อมา คอนเสิร์ตก็ปิดฉากลงในที่สุด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังไม่ขาดสายและริบบิ้นหลากสีที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า
ฝูงชนเริ่มเคลื่อนตัวไปยังทางออกต่าง ๆ อย่างช้า ๆ และอึกทึก ราวกับน้ำทะเลที่กำลังลดลง
อันจิ่วเดินตามฝูงชนออกไปอย่างช้า ๆ ข้างหูมีเสียงชื่นชมคอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นภาษาต่าง ๆ ดังขึ้นสลับกันไปมา
เธอก้มมองโทรศัพท์ หน้าจอว่างเปล่า ไม่มีข้อความใด ๆ
เรื่องไปหลังเวที ตอนที่ชเวซีอุนให้บัตรมาไม่ได้พูดถึง อันจิ่วก็เลยไม่ถาม อย่างไรเสียตอนนี้เธอยังต้องรักษาภาพลักษณ์แฟนสาวเวอร์ชันไร้เดียงสาและเอาใจใส่
วันนั้นตอนอยู่บนรถ ตอนชเวซีอุนได้รับข้อความ เธอเหลือบเห็นหน้าต่างแชตแวบหนึ่ง ประกอบกับสีหน้าของเขา ก็พอเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงถูกจับได้แล้ว
เพราะอย่างนั้นเธอถึงจูบเขา ไม่ใช่เพราะห้ามใจไม่อยู่ แต่เป็นการหยั่งเชิง
หยั่งเชิงปฏิกิริยาของเขา หยั่งเชิงว่าเมื่อรู้ว่าถูกจับตามองแล้ว เขาจะผลักเธอออกเป็นอย่างแรกหรือเปล่า
ชเวซีอุนไม่ได้ทำอย่างนั้น เขารับจูบนั้นไว้ แถมยังกอดเธอแน่นกว่าเดิม
นั่นพิสูจน์ว่าเธอค่อย ๆ มีน้ำหนักในใจเขามากขึ้น จนถึงขั้นกดทับเหตุผลของเขาได้ในชั่วขณะหนึ่ง
แม้ว่าหลังจากวันนั้น ท่าทีที่ชเวซีอุนมีต่อเธอจะเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม
ไม่ใช่ความเย็นชาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เป็นความห่างเหินที่มีระยะห่างเหมาะสม
คำทักทายยามเช้าที่มีทุกวันและโทรศัพท์บอกฝันดีก่อนนอนเริ่มมีบ้างไม่มีบ้าง ความเร็วในการตอบข้อความก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด แถมข้อความยังสั้นกระชับขึ้นมาก