อันจิ่วลุกขึ้นยืน เอาสิ่งที่เขากรอกไว้ออกจากมือ แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติ “วันนี้หมอถามอะไรไปบ้าง?”
อิ่งซูยังจมอยู่กับคำถามที่ตัวเองเพิ่งถามออกไป ไม่ทันได้ฟื้นตัวเลย
อันจิ่วยื่นมือเข้ามาแกว่งตรงหน้าเขา “กำลังคิดอะไรอยู่?”
อิ่งซูจึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ขอโทษครับ… เมื่อกี้ผมฟังไม่ทัน”
อันจิ่วจึงพูดคำถามของตัวเองซ้ำอีกครั้ง
“อ๋อ หมอถามผมว่า ตอนนี้ความเข้าใจเรื่องความรักไปถึงระดับไหนแล้ว” อิ่งซูเบี่ยงความคิดออกมานึกทบทวนหน่อย
แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องด้วยท่าทีค่อนข้างกระวนกระวาย “พี่ครับ กินข้าวหรือยัง? ผมเลี้ยงข้าวเป็นไหม?”
อันจิ่วมองเขาตาค้างไปแวบหนึ่ง ไม่ได้ไล่ถามคำตอบของเขา แต่พยักหน้ารับไป
สามเดือนนั้น ยาวพอให้อิ่งซูกลับมานั่งที่เบาะหน้าได้แล้ว
ซ้ำยังเคยเอาตุ๊กตาเสือน้อยมาคล้องเข็มขัดนิรภัยที่เบาะหน้าไว้วันหนึ่ง อันจิ่วก็เลือกที่จะปล่อยตามยะโส
อิ่งซูเอ่ยชื่อร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสักแห่ง
ถึงแม้พ้นจากสภาพแวดล้อมที่เงินดูเหมือนจะไม่ใช่เงิน เป็นแค่ของขวัญที่ลอยอยู่บนหน้าจอทีละชิ้นแล้ว ค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเขาย่อมลงมาก
แต่เมื่อเป็นเรื่องอันจิ่ว เขากลับพยายามอย่างแทบเป็นบ้าให้ได้แต่สิ่งที่ดีที่สุด
อย่างกล่องเครื่องประดับเหล่านั้น ไม่ได้คืนสักกล่อง ยกมาฝากไว้ที่บ้านอันจิ่วซะทั้งหมดในคราวที่แวะไปเยี่ยมครั้งหนึ่ง