“น้องซู่” เธอยิ้มให้เขา “เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“มีเรื่องอยากถาม” ดวงตาของอิ่งซูล็อกอยู่ที่เธอไม่ปล่อย “เดินมากับฉันหน่อย”
เขาคว้ามือเธอไว้ อยากพาไปที่เงียบ ๆ สักแห่ง ที่นี่มันเสียงดังเกินไป สายตาของคนรอบข้างก็ดังเกินไป ดังจนปวดหัว
“ถามตรงนี้ก็ได้” อันจิ่วทำหน้าลำบากใจนิด ๆ “ซวีอังได้คะแนนดีเข้ารอบการสอบรายเดือนครั้งแรกด้วย อีกไม่นานต้องอัดคลิปขอบคุณ ห้องต้องคอยดูอยู่”
มือของอิ่งซูบีบแน่นขึ้นทันที
“ก็เถอะ” ซวีอังโผล่หัวขึ้นมาจากด้านข้างเธอ “นี่การสอบรายเดือนนะ มาง้อหาเจ้าหน้าที่ของฉันทำไม ไม่มีเจ้าหน้าที่ของตัวเองเหรอ?”
อิ่งซูไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา ชายหนุ่มจ้องแต่อันจิ่วคนเดียว
“ขอร้อง” เขาพูดออกมาเองจนได้ “ไม่กินเวลานานหรอก”
บรรยากาศเงียบกริบไปหลายวินาที อันจิ่วมองดวงตาของเขาแล้วสุดท้ายก็พยักหน้า
อิ่งซูโล่งอก ทั้งสองเดินกันออกมาจากสถานที่ถ่ายทำ ตรงไปที่หัวมุมทางเดิน อันจิ่วหยุดก่อน
“พูดมา” อันจิ่วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วเงยหน้าให้เร็ว ๆ
อิ่งซูเก็บทุกอิริยาบถของเธอเข้าตา แล้วยิ้มขื่น ๆ
จากนั้นเขาจึงเอ่ย “ฉันแคร์ พี่จิ่ว ฉันแคร์นะ”
“อะไร?” อันจิ่วขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกออก “เรื่องเพลงนั่นหรอ?”
สีหน้าเธอช่างสงบเสงี่ยมนัก แต่ทำไมจะสงบได้ลงคอ ความขื่นขมองพุ่งทะลุขึ้นมาถึงโพรงจมูก ทำให้อิ่งซูหายใจสะดุด
“…ทุกอย่าง” เขาพูด
“ทุกอย่าง?” เธอถามกลับด้วยสีหน้างง ๆ “น้องซู่หมายความว่าอะไรกันแน่?”