รอบด้านพลันเงียบงันดั่งสิ้นลมหายใจ
สตรีหลายนางยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลรินอย่างไร้เสียง บุรุษทั้งหลายมีสีหน้าราวกับศิลาที่กำลังจะแตกสลาย กำหมัดแน่นจนดังกรอบแกรบ แต่ก็ไร้หนทาง
โจรภูเขาพวกนั้นยึดครองยอดเขามาหลายปีแล้ว อย่างน้อยก็มีสองสามสิบคน ในมือมีดาบ ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา
ทางการปราบปรามมาสองครั้งแล้ว ต่างก็ไร้ผลกลับไป ไม่มีวิธีใดจะจัดการโจรภูเขาพวกนี้ได้เลย
ชาวบ้านหนีทุพภิกขภัยที่ผ่านทางมาแถบนี้ สิ่งที่กลัวที่สุดคือการพบเจอพวกโจรภูเขาใจอำมหิตพวกนี้
เพราะหากพบพวกเขา มีแต่ทางตายเท่านั้น
ผู้ชายถูกฆ่า ผู้หญิงถูกฉุดคร่า เด็กเล็ก...
ล้วนถูกพวกมันจับต้มกิน
โก่ววาอายุเพียงเจ็ดขวบ ชะตากรรมของเขาจะเป็นเช่นไร ทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้แจ้งแก่ใจ
"โก่ววา เอ๋ย โก่ววาของข้า!" มารดาของโก่ววาทรุดกายลงกับพื้น ร่ำไห้เสียจนเกือบขาดใจ
นางเอื้อมมือไปตะกุยดินบนพื้น ราวกับในนั้นจะยังคลำพบไออุ่นของบุตรได้ แต่ที่คว้าจับได้มีเพียงเศษหินและดินเย็นยะเยือก
สตรีข้างเคียงหลายคนตาแดงเรื่อเข้ามาพยุงนาง
บุรุษทั้งหลายเบือนหน้าหนี น้ำตาคลอเบ้า
สายลมวูบหนึ่งจากลำธารพัดผ่านมา พลิกผมนางที่กระเซอะกระเซิงของมารดาโก่ววา เผยให้เห็นใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาที่อยู่เบื้องล่าง
ผู้คนอยากเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ
แต่กลับเอ่ยปากมิออก
ทันใดนั้น จากเชิงเขาเบื้องล่างพลันดังเสียงฝีเท้าม้าที่ระส่ำระสายและเสียงตะโกนหยาบคาย
สีหน้าของทุกคนพลันเปลี่ยนไป
"แย่แล้ว! โจรภูเขาไล่ตามมาแล้ว!"
สตรีหลายคนรีบรวบรวมเด็กๆ มาไว้เบื้องหลังตน บุรุษทั้งหลายรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ในมือกำทุกอย่างที่คว้าจับได้—จอบ ไม้คาน กระบอง สิ่งที่ดูดีที่สุดก็มีเพียงขวานผ่าฟืนเล่มหนึ่ง
โจรภูเขากว่าสิบคนกรูกันออกมาจากมุมโค้งทางภูเขา