“โทษของพวกเจ้าสองคน ตายหมื่นครั้งก็ยากจะลบล้าง” หยุนซูขยับปลายนิ้วเล็กน้อย ลำแสงกระบี่สองสายพุ่งทะลวงอากาศออกไป
“เทวีเทพธิดาไว้ชีวิต ข้าน้อยผิดไปแล้ว…"
เสียงร้องขอชีวิตขาดหายไปกะทันหัน
เฒี่ยเสวียนผู้บรรลุธรรมกับจ้าวเชียนก็กลายเป็นศพไร้ลมหายใจ เช่นเดียวกับพวกมือสังหาร
“เทพธิดาสังหารได้ดีแล้ว พวกขุนนางชั่วที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาและมารศาสนาที่หลอกลวงต้มตุ๋นเช่นนี้สมควรตาย!”
“พวกมันสมควรตกนรกขุมที่สิบแปด!”
“ใช่ ควรตาย!”
ในสายตาของสาวกผู้คลั่งศรัทธาเหล่านี้
เทพธิดาสังหารผู้ใด นั่นคือการกำจัดภัยร้ายให้ราษฎร
แม้อีกฝ่ายจะเป็นเจ้าเมือง เป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง พวกเขาก็ไม่คิดว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง
เพราะลัทธิเทวะอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง
ต่อหน้าลัทธิเทวะ อำนาจจักรพรรดิจะนับว่าเป็นสิ่งใด?
อำนาจอันน่าเกรงขามของกระบวนกระบี่เมื่อครู่ยังคงหลงเหลือ ไอสังหารเยือกเย็นยังค้างอยู่ในอากาศยังไม่จางหายไป
ผู้ศรัทธาที่มาจากหุบเขาลำธารส่วนใหญ่เคยเห็นนางลงโทษโจรภูเขาและกัวพานมาก่อน
แม้ดูจะยังหวาดหวั่นอยู่ในใจ แต่สิ่งที่พวกเขามีต่อนางนั้น คือความยำเกรงมากกว่า มิใช่ความหวาดกลัว
ส่วนชาวเมืองซิ่นตูเพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์ใหญ่หลวงเช่นนี้เป็นครั้งแรก ในดวงตามีแต่ความหวาดกลัว มิมีสิ่งใดอีก
หยุนซูยืนอยู่บนแท่นบูชา ทอดสายตาลงต่ำมองเบื้องล่าง เก็บทุกสิ่งนี้ไว้ในดวงตา
นางรู้ชัดอยู่ในใจ
มีเพียงความหวาดกลัวนั้นไม่พอ
ความหวาดกลัวทำให้ผู้คนยอมจำนน รักษาระเบียบไว้ได้ชั่วคราว แต่ไม่อาจทำให้ผู้คนติดตาม เคารพศรัทธาอย่างแท้จริง
และนี่ยังจะฝังภัยร้ายระยะยาวเอาไว้