คนทรยศงั้นหรือ?
หลู่หลีชะงักงันไปเล็กน้อย สายตาเหม่อลอย ในสมองพลันปรากฏภาพของเด็กสาวผมสีเงินคนนั้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ
เด็กสาวเดินตามหลังเขาอย่างเงียบงัน รอบข้างมีเสียงกระซิบเยาะเย้ยดังขึ้นไม่ขาดสาย และเสียงเหล่านั้นล้วนเกิดขึ้นเพราะเขา
เขาไม่อาจตำหนิคนอื่นได้ เช่นเดียวกับที่ไม่อาจตำหนิเด็กสาวที่อยู่เบื้องหลัง แต่ก็ไม่อยากเห็นเธอต้องทนรับคำสบประมาทมากไปกว่านี้อีก
เขาจึงหันกลับไปเอ่ยกับเด็กสาวว่า
“อาโมเร เธอไม่จำเป็นต้องตามฉันมา เช่นเดียวกับที่ไม่จำเป็นต้องไล่ตามสายลมยามเย็นซึ่งถูกกำหนดให้สลายไป เส้นทางที่ฉันเดินนั้น คือการนำสรวงสวรรค์มาสู่โลกมนุษย์เพื่อมวลมนุษยชาติ มิใช่การจุดเทียนขึ้นเพื่อเธอเพียงคนเดียว”
เขาคิดว่าเด็กสาวจะกลับไปยังสวนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ กลับไปยังอาณาจักรที่มีเพียงเธอเท่านั้น ซึ่งเธอจะเติบโตได้อย่างอิสระ
แต่เธอไม่ได้กลับไป
เธอเพียงกล่าวกับเขาอย่างจริงจังว่า “แต่ที่ใดมีคุณ ที่นั่นคือสรวงสวรรค์ของฉัน”
ความทรงจำพลันขาดห้วง
หลู่หลีรู้สึกปวดศีรษะอยู่บ้าง ตามเหตุผลแล้ว อาโมเรเป็นปัญหาที่ตกทอดมาจากอดีต เขาไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับเด็กสาวผมขาวคนนั้น
แต่ประเด็นสำคัญคือ ยิ่งเขามาอยู่ในโลกนี้นานเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับร่างเดิมอย่างลูคเรโซ ป๋อเอ่อร์จี๋ยา ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบผู้สืบทอดหรือผู้รับช่วงต่อ หากดูราวกับว่าพวกเขาเป็นคนคนเดียวกันมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ความทรงจำในอดีตได้ตื่นขึ้นมา
เรื่องนี้แทบจะยืนยันได้แล้ว ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่โลกมนุษย์ยอมรับ และบัดนี้ยังได้กลายเป็นประมุขศาสนจักร ส่วนอำนาจของประมุขศาสนจักรหรือพระสันตะปาปานั้นมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า