ศรนัดนั้นของเจ้า-จิ่นหนาน พอดีกับที่เฉียนเฉี่ยนก้าวเท้าเข้าสู่สนามฝึกซ้อมพอดี
คนเราจะยิงธนูเป็นหรือไม่เป็น ดูกันง่ายๆ ก็รู้
แต่ฝีมือธนูของเขาดีหรือไม่ดีนั้น ขึ้นอยู่กับว่าคนยิงอยากให้คนอื่นมองออกมากน้อยแค่ไหน
“องค์หญิง...?”
เฉียนเฉี่ยนหยุดอยู่ที่ทางเข้า สีหน้าแฝงไปด้วยความเงียบขรึมจริงจังอย่างประหลาด เย็นเยียบ น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
ฝีมือธนูของเจ้า-จิ่นหนาน แต่ก่อนที่แสดงออกมานั้น อยู่ในขั้นกลางๆ เสมอมา
เทียบกับคนเก่งก็สู้ไม่ได้ เทียบกับคนอ่อนแอก็ดีกว่า
จะว่าดีนักก็ไม่เชิง แต่จะให้ยิงโดนเป้านั้นทำได้อย่างไม่ต้องสงสัย
กระทั่งในใจของเฉียนเฉี่ยนเอง ก่อนหน้านี้ก็ยังคิดว่าเขาเป็นเพียงมือสมัครเล่น เรื่องฝีมือธนูนี่ ไม่ค่อยได้ใส่ใจเท่าใดนัก
แต่ตอนนี้... เจ้า-จิ่นหนาน ในวินาทีที่ได้ยินว่าเฉียนเฉี่ยนที่ควรถูกกักบริเวณ กลับปรากฏตัวที่สนามฝึกซ้อม
สิ่งที่เขาหลุดออกมาโดยสัญชาตญาณนั้น หลอกคนไม่ได้
นั่นก็คือ เจ้า-จิ่นหนานก่อนหน้านี้แสร้งทำตลอดมา แอบซ่อนไว้ เขาไม่ต้องการให้ผู้อื่นพบว่าฝีมือธนูของเขาดีพอ
กระทั่งดีกว่าเจ้าเฉิงหานผู้เชี่ยวชาญด้านธนูอย่างยิ่ง ด้วยซ้ำ
เฉียนเฉี่ยนคิดไปถึงศรนัดนั้นที่ยิงมาจากที่มืดใส่ตนในลานล่าสัตว์ได้ในชั่วพริบตา
ตอนนั้น เฉียนเฉี่ยนคัดคนออกไปมากมาย คิดใคร่ครวญหลายทาง จึงเพียงจำกัดความผิดไว้ที่กู้จุ่นอย่างยากลำบาก
แต่เงื่อนไขนั้น คือเจ้า-จิ่นหนานทำไม่ได้
แต่ตอนนี้ เฉียนเฉี่ยนมีข้อสันนิษฐานใหม่ๆ อย่างชัดเจน