"องค์หญิง..."
มู่หรงเนี่ยนเป็นเพียงเด็กน้อย ไม่ได้ถูกอบรมสั่งสอนให้รู้จักการอ่านสีหน้าท่าทางผู้อื่นเช่นบุตรสาวบุตรชายของตระกูลใหญ่
นางไม่เข้าใจสิ่งใดเลย แม้แต่ซาลาเปาไส้หมูก็ยังรู้จักเพียงอย่างเดียว
แต่มู่หรงจิ้นผู้เป็นพี่ชายหาใช่เด็กไม่ เขาย่อมคิดมากเป็นธรรมดา
เขาจึงย่อตัวลง จับสร้อยคอทองคำไว้ในมือ ครู่หนึ่งก็ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดดี
"เนี่ยนเนี่ยน สิ่งนี้มีค่ายิ่งนัก รีบคืนให้องค์หญิงเสียเถิด" มู่หรงจิ้นกระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงจริงจัง
"องค์หญิงคืออะไร..." เนี่ยนเนี่ยนกำสร้อยคอไว้ ก้มดูแล้วลูบไล้ "ต้องคืนให้พี่สาวผู้มั่งคั่งหรือ?"
เฉียนเฉี่ยนเห็นท่าทางไร้อนาคตใจแคบเช่นนั้นของเขาอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกระอาใจ
ไม่เคยเห็นโลกกว้างเสียเลย ออกไปพูดกับผู้ใดก็รู้สึกอับอาย
องครักษ์ข้างกายอ๋องจ้าวหมิงผู้สูงศักดิ์ กลับถูกสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งทำให้ตาลายไปหมด จนทำอะไรไม่ถูก
ดูแล้วช่างเป็นคนที่ง่ายต่อการติดสินบนยิ่งนัก
สร้อยคอเส้นเดียวกัน บ้างก็หวาดหวั่น บ้างก็อิจฉาริษยา หากว่าผู้ที่กระสับกระส่ายคือมู่หรงจิ้น
ผู้ที่อิจฉาก็คืออาอวี้
นางกัดฟันจ้องสร้อยคอทองคำบนตัวมู่หรงเนี่ยน อยากจะเข้าไปงับกัดเสียเหลือเกิน
"องค์หญิง... ข้าน้อยติดตามพระองค์มาหลายปี ยังไม่เคยได้รับของติดกายของพระองค์เป็นรางวัลเลยสักครั้ง"
อาอวี้ชำเลืองมองมู่หรงจิ้นอย่างเอาเรื่อง
"เพราะข้าน้อยไม่มีน้องสาวต้องเลี้ยงดู ดังนั้นจึงไม่น่าสงสารเท่าเขากระนั้นหรือ?"
เฉียนเฉี่ยนไม่คิดว่านางจะขี้อิจฉาขนาดนี้ ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลย