“จริ...จริงเหรอ? ขอบคุณมากนะคุณจาง งั้นฉันจะรีบออกไปหาทองกับเครื่องประดับมาให้คุณเดี๋ยวนี้เลย”
ลู่ถิงเสวี่ยไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมช่วยเธอจริง ๆ
ตอนนี้ในที่หลบภัย เสบียงทุกชนิดกำลังขาดแคลน
ยิ่งยาแล้วก็ยิ่งเป็นของล้ำค่าเข้าไปใหญ่
ถ้าได้เกาะขาคุณจางหยวนไว้ อย่างน้อยเธอกับคนในที่หลบภัยก็จะมีชีวิตรอดในโลกหลังหายนะได้นานขึ้น
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน”
ลู่ถิงเสวี่ยกำลังจะตัดการติดต่อในมิติแล้วออกไปหาทองกับเครื่องประดับ ทว่าเสียงของจางหยวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“มีอะไรเหรอคุณจาง?”
“ตอนนี้ฉันจะเข้าเมือง ซื้อข้าวสาร แป้ง แล้วก็เนื้อหมูอะไรพวกนี้ เธออยากได้ไหม? ฉันซื้อไปให้สักหน่อยได้”
“จริงเหรอ?” ลู่ถิงเสวี่ยได้ยินคำพูดของจางหยวนแล้วแทบไม่อยากเชื่อ
“จะโกหกทำไมล่ะ” จางหยวนหัวเราะ “เราตกลงกันแล้วนี่ เธอช่วยฉันรวบรวมทองกับเครื่องประดับ ส่วนฉันจัดหาเสบียงให้เธอ เรามาร่วมมือกัน”
“ดีจังเลย ถ้าได้ก็รบกวนคุณจางด้วยนะคะ วางใจได้เลยค่ะ พอกลับไปฉันจะเรียกสมาชิกในที่หลบภัยออกไปหาทองกับเครื่องประดับให้คุณทันที” ลู่ถิงเสวี่ยพูดอย่างตื่นเต้น
หลังตัดการติดต่อในมิติ จางหยวนก็ไปบอกแม่ แล้วขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กออกจากบ้าน
ในเมื่ออีกฝ่ายหาทองกับเครื่องประดับจำนวนมากได้ เขาก็ต้องร่วมมือกับเธอให้ได้
อยากให้ม้าวิ่ง ก็ต้องให้หญ้ามันกินก่อน
ไม่อย่างนั้น ด้วยความสามารถหาเงินอันน้อยนิดของเขา เมื่อไหร่ถึงจะใช้หนี้สองแสนหมดกัน?