จางหยวนมีเงินก้อนโตอยู่ในมือ จนรู้สึกราวกับกำลังฝันไป
ก่อนหน้านี้เขาเรียกได้ว่าจนกรอบ
ใครจะคิดว่าเพียงไม่กี่วัน เขาก็กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านไปแล้ว
แม้แต่สาวขายคนสวยที่ชื่อเสี่ยวหลัวก็ถึงกับตาโต
เห็นสายตาของเธอที่จ้องเขาราวกับหมาป่าหิวโซ จางหยวนก็ไม่คิดจะสนใจ
“ไม่ต้องแอดวีแชตก็ได้ เดี๋ยวจะรบกวนพวกคุณทำมาหากิน”
พูดจบ จางหยวนก็ลุกออกจากร้านทอง
เขาไม่สนใจสีหน้ากระอักกระอ่วนของสาวขายคนสวยเลยสักนิด
พอออกจากร้าน จางหยวนก็ได้ยินเสียงท้องร้องจ๊อก ๆ
เรื่องใช้หนี้ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน
มีเงินอยู่ในมือ 1.5 ล้าน ยังจะต้องกังวลอะไรอีก
ก่อนหน้านี้เขาได้ยินมาว่าในเมืองชิงเฉิงมีร้านอาหารชื่อดังอยู่ร้านหนึ่ง
วันนี้พอดีเลยแวะไปลองสักหน่อย
ถือโอกาสซื้อของอร่อยไปฝากลู่ถิงเสวี่ยด้วย
ถ้าไม่มีเธอ อย่าว่าแต่เงิน 1.5 ล้านเลย ต่อให้เป็นเงินหมื่นเดียวก็ยังเป็นปัญหาสำหรับจางหยวน
แต่คนที่เขาควรขอบคุณที่สุดก็ยังเป็นคุณปู่ที่อยู่ใต้ดิน
ถ้าคุณปู่ไม่ได้มอบมิติให้เขา
จางหยวนก็ไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไรถึงจะใช้หนี้ได้หมด
ส่วนจี้หยกที่ขุดเจอก่อนหน้านี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร
เมื่อไปถึงร้านอาหาร เขาก็ขอห้องส่วนตัวทันที
จางหยวนสั่งอาหารมาไม่น้อย
แน่นอนว่าไม่ได้กินคนเดียว
ระหว่างกิน เขาก็ติดต่อหาลู่ถิงเสวี่ยด้วย
“คุณลู่ อยู่หรือเปล่า? เครื่องประดับทองกับเงินที่คุณให้ผมมา ผมขายไปได้เยอะเลย ได้เงินมาไม่น้อย ตอนนี้ผมกำลังกินมื้อใหญ่ที่ร้านอาหาร คุณมีอะไรที่กินไม่ได้ไหม? ผมจะห่อไปให้สักหน่อย”
ลู่ถิงเสวี่ยกำลังพักผ่อน พอได้ยินเสียงเรียกของจางหยวน เธอก็สะดุ้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว