หมู่บ้านเฮยสือ บ้านผู้ใหญ่บ้าน
ซูวั่งชวนเดินเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นชายชราผมครึ่งขาวคาบกล้องยาสูบ กำลังรดน้ำใส่ปุ๋ยให้ผักในสวนของตัวเอง
อาจได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ผู้ใหญ่บ้านจึงหันกลับมา มองสำรวจด้วยความสงสัย:
"ยามหมู่บ้านบอกว่า มีคนพเนจรไม่ทราบที่มาอยากมาพึ่งหมู่บ้านเรา คงเป็นเจ้าสินะ? ดูเป็นคนใจดีนะ หวังว่าเจ้าจะใช้ชีวิตในหมู่บ้านได้ดี"
"ไปทำงานที่เหมืองเหล็กนอกหมู่บ้านถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าเจ้าทนความเปลี่ยวเหงาได้ ก็พอกินอิ่มท้อง นี่ ถือสิ่งนี้ไว้"
ผู้ใหญ่บ้านยื่นป้ายไม้มาให้พลางกล่าว:
"นี่คือใบทะเบียนราษฎร์ของชาวหมู่บ้านเฮยสือ รักษาไว้ดี ๆ"
"ติ๊ง!"
ข้อความระบบ:
"ยินดีด้วย เข้าร่วมหมู่บ้านเฮยสือ กลายเป็นชาวหมู่บ้านเฮยสือ"
"ระบบชื่อเสียงหมู่บ้านเฮยสือเปิดใช้งาน ชื่อเสียงปัจจุบัน 0 ระดับ ไร้ชื่อเสียง — หมาเห็นยังเห่าใส่เจ้า"
ซูวั่งชวนรับป้ายไม้มา สัมผัสสมจริงมาก
ด้านบนเขียนว่า 'หมู่บ้านเฮยสือ วั่งชวน'
ลวดลายและตัวอักษรบนป้ายไม้ล้วนชัดเจนอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนคลำไพ่นกกระจอก
เฮ้ย!
เกมนี้... ความสมจริงสูงมาก!
มิน่าล่ะ ถึงมีคุณหนูทุ่มเงินลงทุนขนาดนี้
เกมนี้ไม่ดัง ฟ้าดินคงไม่ยอม
แต่แปลกที่ ใน Tiktok กลับไม่มีข่าวคราวเลย
สตรีมเมอร์เกมต่าง ๆ ก็ไม่เคยพูดถึง 《หลิงอวี้》
ในใจซูวั่งชวนตกตะลึงยิ่ง แล้วยังพบว่าไม่มีช่องเก็บของสัมภาระ ใบทะเบียนของตัวเองได้แต่ยัดไว้ในอกเสื้อ
ตบที่หน้าอก รู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
ผู้ใหญ่บ้านเก็บสายตากลับมาแล้ว หันหลังไล่กลาย ๆ ว่า "พ่อหนุ่ม จำไว้นะ ออกนอกหมู่บ้านได้แค่ตอนกลางวัน ก่อนตะวันตกดินต้องกลับมา ถ้ากลับช้า ยามหมู่บ้านจะไม่เปิดประตูให้เจ้า"
"ไปเถอะ"
ซูวั่งชวนพยักหน้ารับ แล้วออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน
หลินต้าไห่โผล่ออกมาเหมือนผี ยิ้มกล่าวว่า
"ดีมาก"
"มีสถานะถูกต้องแล้ว ตอนนี้นายขาดแค่อุปกรณ์ก็จะไปขุดแร่ได้"
"ฉันมีทางเลือกให้สองทาง"
"ทางหนึ่งคือเส้นทางขุดแร่เร็ว อีกทางอาจช้าหน่อย ต้องรออีกหลายวันถึงจะขุดแร่"
ซูวั่งชวนรีบขอคำแนะนำ
หลินต้าไห่อธิบายว่า:
"คนใหม่ปกติตอนนี้จนกรอบ อยากขุดแร่ก็ขาดพลั่วกับตะกร้าสะพายหลัง แล้วนายยังต้องเตรียมเสบียงแห้งอีกหนึ่งวัน"
ซูวั่งชวนฟังอย่างตั้งใจ
"นายต้องทำงานหาเงินในหมู่บ้าน เช่น ช่วยป้าหวังให้อาหารไก่จับพังพอน หรือไปเป็นลูกมือช่างตีเหล็ก ทำงานให้เขาฟรี ๆ ขุดแร่ฟรีหาเงิน..."
หลินต้าไห่พูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มน้อย ๆ ว่า "พวกเราที่มีบริษัทจะสะดวกกว่ามาก นายเลือกยืมเงินจากเรา 150 ทองแดง ซื้อพลั่วเหล็กเล็กอันหนึ่งกับตะกร้าสะพายหลังหนึ่งใบ เร่งขุดแร่หนึ่งวันก็ใช้เงินคืนได้"
"แต่เราก็ให้ยืมฟรีไม่ได้ นายต้องทำงานให้เราอีกหนึ่งวัน คือเอาเงินที่หาได้วันที่สองให้เรา"
ซูวั่งชวนเข้าใจแล้ว
ก็คืออีกฝ่ายผ่านการกู้ยืม ต่อยอดผลประโยชน์ในเวลาสั้น ๆ
ขุดแร่เหล็กหนึ่งวันหาเงินได้ 150 ทองแดง วันที่สองคือรายได้ล้วน ๆ
แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายถูกส่งมาชี้แนะตน เสียเวลาขุดแร่ เงินนี้สมควรให้เขา!
แล้วเทียบกับการใช้เวลาหลายวันช่วยงานชาวบ้านหาเงินแล้ว นี่คือทางเลือกที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์
"ผมฟังพี่หลิน ยืมเงินพี่หลิน"
ซูวั่งชวนตัดสินใจเด็ดขาด
"ฉลาด!"
หลินต้าไห่ยิ้มออกมา:
"ก่อนหน้านี้มีเด็กหัวแข็งคนหนึ่ง ดันจะไปรับภารกิจในหมู่บ้าน พึ่งพาตัวเอง ผลสุดท้ายรู้ไหมเป็นไง? ตอนจับพังพอนถูกพังพอนกัดบาดเจ็บเล็กน้อย นอนอยู่ในหมู่บ้านครึ่งเดือน สุดท้ายค่ายา ค่าอาหาร บวกอุปกรณ์ขุดแร่ กู้ยืมรวดเดียว เงินเดือนกับโบนัสสามเดือนจมเกลี้ยง"
"..."
ซูวั่งชวนตกใจไปหมด
โดนพังพอนกัดนอนครึ่งเดือนนี่มันอะไร?
หลินต้าไห่เห็นเขาทำหน้าไม่เชื่อ ก็ยิ้มลึกลับให้ "นายดูหน้าต่างค่าสถานะของนาย ที่ช่องค่าหิว"
ซูวั่งชวนเหลือบมองตาม
ค่าหิวเดิม 100/100 ตอนนี้ลดลงเหลือ 89/100 แล้ว
หลินต้าไห่ว่า:
"ใน 《หลิงอวี้》 ทุกอย่างอิงโลกจริง ตั้งแต่นายล็อกอิน ตัวละครของนายก็เริ่มมีตัวตน ทุกหนึ่งชั่วโมงค่าหิวจะลดลง 10 แต้ม เมื่อค่าหิวของนายเป็นศูนย์ ก็จะเริ่มเสียเลือด ทุกครึ่งชั่วโมงลด 1 แต้ม ไม่กินไม่ดื่ม ตายได้จริง ๆ!"
"..."
ซูวั่งชวนไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่รู้สึกตะลึงกับเกมนี้
ไม่กินข้าวก็ตาย
ตัวเองนี่จากเป็นวัวเป็นม้าในโลกจริง กระโดดเข้ามาในโลกเกมเป็นวัวเป็นม้าต่อ!
ครั้งนี้สถานะเป็นคนงานเหมือง!
รับทุกข์สองต่อ
ยังดีที่เงินเดือนในโลกจริงสูงพอ
หลินต้าไห่มองสีหน้าซูวั่งชวน หัวเราะว่า "พอนายคุ้นกับกฎการดำเนินไปของโลกเกมแล้ว จะรู้ว่าการตัดสินใจวันนี้ถูกต้องแค่ไหน"
"มา"
"อันนี้ให้นาย"
หลินต้าไห่หยิบถุงเงินออกมา นับเหรียญทองแดงใหญ่สิบห้าเหรียญ และเหรียญทองแดงเล็กห้าเหรียญ
ซูวั่งชวนตรวจดูอย่างละเอียด เหรียญทองแดงเล็กเบามาก เหรียญทองแดงใหญ่หนักกว่าเล็กน้อย มีสัมผัสดี และทั้งสองด้านมีอักษรเสี่ยวจ้วนคำว่า 'สิบ'
"อันเล็กคือเหรียญทองแดง อันใหญ่คือเหรียญเงิน หนึ่งเหรียญเงินเท่ากับสิบเหรียญทองแดง"
"นายถือสิ่งนี้ไปหาช่างซุน บอกว่าซื้อพลั่วเหล็กหนึ่งอัน ราคาหนึ่งร้อยสามสิบเหรียญทองแดง ระวังเอาใหม่ ๆ อย่าให้เขาหลอกนะ อืม แล้วค่อยไปหาป้าหวังซื้อตะกร้าสะพายหลังหนึ่งใบ ต้องใหญ่และแข็งแรงเหมือนกัน ยี่สิบเหรียญทองแดง สุดท้ายไปหาหวังต้าหลาง ขนมปิ้งของเขาอร่อยดี ห้าเหรียญทองแดงซื้อได้สองอัน"
หลินต้าไห่ชี้ทางให้
ซูวั่งชวนกำเหรียญไว้ ไปหาป้าหวังก่อน
แม้ข้อมูลของหลินต้าไห่ไม่ผิด แต่ซูวั่งชวนอยากซื้อตะกร้าสะพายหลังก่อน จะได้ใส่พลั่ว ไม่เหนื่อย
โลกนี้สมจริงสูงมาก
บนตัวเพิ่มน้ำหนักเหรียญทองแดงมาหนึ่งเหรียญก็รู้สึกได้ชัดเจน
ของอย่างพลั่วเหล็ก ถือไว้ในมือเปลืองแรง
หลินต้าไห่มองเส้นทางของซูวั่งชวนจากด้านหลัง เผยรอยยิ้ม:
"ก็ไม่ใช่พวกหนอนหนังสืออ่านอย่างเดียว"
เมื่อกี้เขาชี้แนะให้ซูวั่งชวนไปหาช่างซุนก่อน ก็เพื่อดูว่าเจ้าใหม่นี่มีความคิดเป็นของตัวเองหรือไม่...
หลายคนมาเป็นวัวเป็นม้า...
เพราะตัวเขาเดิมก็มีหัวคิดแบบวัวม้า
รู้แค่ทำตามคำสั่ง สุดท้ายก็เดินทางอ้อมมากมาย
ซูวั่งชวนไม่ใช่แบบนั้นแน่
ป้าหวังกำลังยืนอยู่นอกคอกไก่ตัวเอง โยนหญ้าสดให้อาหารข้างใน ไก่ตัวเมียหลายสิบตัวจิกทีละคำแย่งอาหารกัน ทุกแววตาทุกเฟรม ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่านี่คือโลกจริง
ป้าหวังเห็นซูวั่งชวนเดินเข้ามาใกล้ ก็เอ่ยถามขึ้นก่อนว่า "พ่อหนุ่มหน้าตาไม่คุ้น เจ้าเป็นคนที่ไหนหรือ?"
"ป้าสวัสดีครับ ผมชื่อวั่งชวน เพิ่งมาหมู่บ้าน นี่คือใบทะเบียนของผม" ซูวั่งชวนยื่นป้ายไม้ที่ผู้ใหญ่บ้านให้มา
"หมู่บ้านมีคนใหม่อีกแล้วนะ วั่งชวน ชื่อดี"
ป้าหวังยิ้มจริงใจกล่าวว่า "เจ้าก็มาขุดแร่ข้างนอกใช่ไหม? หลังจากนี้จะซื้อตะกร้าสะพายหลังก็มาหาป้านะ ป้าสานตะกร้าใหญ่และแข็งแรง ยี่สิบเหรียญทองแดงหนึ่งใบ เห็นเจ้าถูกชะตา สิบแปดเหรียญทองแดงก็ได้"
เอ๊ะ?
ซูวั่งชวนชะงักไปทันที:
ต่อราคาได้ด้วย?
เกมนี้...
น่าสนใจดี