"บัดซบ?"
"ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือ?"
เมื่อหลินเฟิงเซียวปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองอยู่ในห้วงลึกของหมู่ดาวอันไร้ขอบเขต ดวงดาวมากมายดั่งละอองธุลี คลี่คลายเป็นม้วนภาพจักรวาลอันยิ่งใหญ่
ไม่ไกลนัก ภูเขาทองสัมฤทธิ์สูงตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่กลางความว่างเปล่า สูงเสียดฟ้าจนสุดประมาณ ราวกับตั้งอยู่ระหว่างฟ้าและดินมาตั้งแต่โบราณกาล เป็นพยานแห่งการเปลี่ยนผ่านของกาลเวลานับไม่ถ้วน
รอบภูเขาทองสัมฤทธิ์ มีรูปปั้นทองคำเรียงรายดั่งป่า พวกมันเรียงตัวตามกระบวยดาวทั้งเก้าเป็นกระบวนค่าย รูปลักษณ์แตกต่างกันไป เผยให้เห็นความศักดิ์สิทธิ์และความลึกลับของเทพเจ้าโบราณ
บนยอดเขา กระบี่ยักษ์แสงทองเล่มหนึ่งชี้ตรงสู่ฟากฟ้า ตัวกระบี่เปล่งประกายแสงเจิดจ้า ทุกครั้งที่ส่องประกายราวกับแฝงพลังพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
ทั่วทั้งภูเขาทองสัมฤทธิ์เปล่งแสงทองอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยอำนาจเป็นระยะ แสงนั้นแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันยากจะเอ่ยนาม ทำให้หลินเฟิงเซียวใจสั่นสะท้าน ราวกับสามารถหยั่งเห็นความลี้ลับของสรรพสิ่งในฟ้าดิน และเค้าโครงของสรรพชีวิตนับร้อย
เขารู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์และความสง่างามที่เอ่อท้นขึ้นมาอย่างแรงกล้า แทบอยากจะคุกเข่าคารวะโดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกัน ส่วนลึกของจิตใจก็พลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของที่ยากจะบรรยาย ราวกับว่าที่นี่คือจุดหมายปลายทางที่เขาจากมานานแสนนาน
หลินเฟิงเซียวสะกดความตื่นตะลึงในใจลงอย่างแรง สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงไปยังตีนเขาทองสัมฤทธิ์
ที่นั่น มีทางเข้าอยู่ทางหนึ่ง เหนือขึ้นไป มีอักษรสีทองสุกสกาวสี่ตัวเด่นชัดแจ่มแจ้งใจว่า——"สุสานจักรพรรดิแห่งสรรพชีวิต"!
อักษรสี่ตัวนี้ราวกับมีพลังเทพแฝงอยู่ มองเพียงครั้งเดียวก็บังเกิดความยำเกรงในจิตใจ
สองข้างทางเข้า มีอักษรสีทองสองแถวส่องประกายแข่งกัน
ด้านซ้ายสลักว่า: ลงทัณฑ์ชั่ว สังหารมาร ชะล้างโสมมแห่งฟ้าดิน
ด้านขวาเขียนว่า: เมตตาธรรม จิตศักดิ์สิทธิ์ ควบคุมพลังแห่งสรรพชีวิต
แต่ละตัวอักษรหนักแน่นมีพลัง เผยให้เห็นถึงความห้าวหาญไร้เทียมทาน
ทุกสิ่งตรงหน้าล้วนอยู่เหนือจินตนาการและการรับรู้ของหลินเฟิงเซียวไปมากนัก
แต่ไม่นานนัก เขาก็ฝืนบังคับตัวเองให้สงบลงได้
เขารู้ดีว่านี่อาจเป็นโอกาส โอกาสที่เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเขา!
แน่นอน อาจจะไปแล้วไม่มีวันกลับก็เป็นได้
ในที่สุด หลินเฟิงเซียวสูดลมหายใจลึก ก้าวเข้าสู่ประตูสู่อีกโลกาที่ไม่รู้จักอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
เขาเข้าใจดีว่าจุดตันเถียนของตนแตกสลายแล้ว หากไม่แสวงหาการทะลวงที่นี่ เกรงว่าการจะมีชีวิตต่อไปก็ยาก
หลังจากเข้าไปแล้ว หลินเฟิงเซียวกวาดตามองรอบด้าน ก็พบว่าที่ว่างกว้างใหญ่นัก บนผนังหินโดยรอบสลักอสูรประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน นอกจากนี้ยังมีอักขระสีทองและภาพวาดบ้านเมืองสงบสุข ประชาชนเป็นสุข ยุคสมัยรุ่งเรืองอีกด้วย
ในที่สุด สายตาของเขาก็หยุดลงที่ไม่ไกลเบื้องหน้า ตรงนั้นมีบันไดสีทองขั้นหนึ่ง แบ่งเป็นสามช่วงไล่ขึ้นไป บนนั้นมีแท่นทองสัมฤทธิ์ตั้งอยู่ มีกระบี่สีดำสนิทเล่มหนึ่งปักอยู่
สองข้างบันไดมีหลุมศพตั้งตระหง่านเรียงราย
หลุมศพแรก ตัวอักษรชัดเจนพอแยกแยะได้: "ฉือขุย ผู้ได้รับเทพสถิต แต่กลับนำหายนะมาสู่โลกมนุษย์ สร้างพิษภัยแก่สรรพสัตว์ ฟันด้วยกระบี่เดียว!"
บนหลุมศพที่สอง สลักว่า: "เหม่ยหลี นางงามดั่งเทพ แต่กลับใช้เสน่ห์ยั่วยวนก่อกวนสรรพชีวิต …" ข้อความต่อมาถูกกาลเวลากัดกร่อนจนยากจะแยกแยะ มีเพียงคำว่า "สังหาร" เท่านั้นที่ฝังลึกล้ำในแผ่นหิน ยังคงหนักแน่นมีพลังดุจเดิม
ส่วนหลุมศพที่สาม…
แม้แต่เทพก็สังหารได้?
มองดูหลุมศพเหล่านี้ ความตะลึงในใจของหลินเฟิงเซียวเกินจะบรรยายแล้ว
จากความทรงจำในสมอง ทวีปเสินโจวนักฝึกตนมีจำนวนนับไม่ถ้วน ผู้แข็งแกร่งเหลือคณานับ ไม่ว่าสัตว์ประหลาดที่อายุยืนนานก็มีบ้าง แต่เขาไม่เคยได้ยินเลยว่า ในโลกนี้มีเทพอยู่จริง การจะสังหารเทพนั้นก็ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
เมื่อได้สติกลับมา เลือดในตัวก็เดือดพล่าน
นี่มันสุสานเทพทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
แถมยังมีผู้ที่มีพลังถึงขั้นสังหารเทพด้วย?!
หากสามารถรับสืบทอดมรดกใด ๆ จากที่นี่ได้แม้เพียงน้อยนิด การหลอมจุดตันเถียนขึ้นใหม่ก็มิใช่ง่ายดายยิ่ง!
ทันใดนั้น!
"เจี๊ยะ! เจี๊ยะ! เจี๊ยะ…!"
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและเสียดแทงโสตประสาทยิ่ง ดังขึ้นในที่ว่างแห่งนี้
"ใคร?"
"แกล้งผีหลอกคนรึ? ออกมาเดี๋ยวนี้!"
หลินเฟิงเซียวสะดุ้งโหยงกับเสียงที่ดังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อเขากวาดตามองทั่วทุกทิศกลับไม่พบอะไรเลย
"เจี๊ยะ… เจี๊ยะ… เจี๊ยะ…!"
"มหามรรคห้าสิบ ประกายฟ้าสี่สิบเก้า ทางหนีมนุษย์หนึ่งเดียว กาลเนิ่นนาน สังขารผันเปลี่ยน ไม่คิดว่าในยามที่วิญญาณตกค้างแห่งจักรพรรดิองค์นี้จักดับสูญ กลับพบมนุษย์คนหนึ่งเข้า ยิ่งมีร่างหยินหยางและรากวิญญาณตะวันพร้อมกัน"
"ไอ้เฒ่าสรรพชีวิต เจ้าตัดเศียรของข้าจักรพรรดิ กดขี่วิญญาณของข้าเป็นเวลาหมื่น ๆ ปี คงไม่คาดคิดว่าจะมีวันนี้กระมัง?"
พร้อมด้วยเสียงหัวเราะที่ทำให้เลือดแข็ง เงาลางสีดำตนหนึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ปรากฏตัวตรงหน้าหลินเฟิงเซียว
เงานั้นสูงเกินสามวา ใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว ใบหูแหลมยาวดั่งกระบี่ทวน หน้าผากมีเขาสองข้าง ร่างกายเต็มไปด้วยไอสีดำทะมึน ดั่งปิศาจมาร
ดวงตาโตเท่าอ่างของมันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง จ้องเขม็งมายังหลินเฟิงเซียวดั่งเสือจ้องเหยื่อเลิศรส
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแปลกประหลาดและบ้าคลั่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด ดั่งผ้าไหมขาดจากคมน้ำแข็ง ทะลุผ่านไปทั่วทั้งที่ว่าง แล้วดังก้องไม่หาย
"เจี๊ยะ! เจี๊ยะ! เจี๊ยะ…!"
เสียงหัวเราะนี้แหลมคมและเสียดแทงโสตประสาท ทำให้ใจหลินเฟิงเซียวกระตุกวาบอย่างแรง สันหลังวาบเย็นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขารีบกวาดสายตามองรอบทิศ แต่กลับเห็นเพียงความว่างเปล่า ราวกับว่าเสียงนั้นมาจากใต้บาดาลเบื้องลึก หรือมิฉะนั้นก็พุ่งทะยานผ่านความว่างเปล่ามา
"ใคร แอบแฝงเล่นตุกติก?" หลินเฟิงเซียวตะคอกถามด้วยความกล้า พร้อมกับสีหน้าระแวดระวัง
ทว่า สิ่งที่ตอบกลับมายังคงเป็นเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ไม่มีท่าว่าจะหยุด แถมยังยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีก
"เจี๊ยะ… เจี๊ยะ… เจี๊ยะ…!" เสียงหัวเราะเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าและความไม่ยอมรับอันไร้ขีดจำกัด ราวกับผ่านพ้นกาลเวลามานับไม่ถ้วน
"มหามรรคห้าสิบ ประกายฟ้าสี่สิบเก้า ทางหนีมนุษย์หนึ่งเดียว เนิ่นนานหมื่นปี โลกีย์ดั่งกระดานหมากใหม่ทุกตา วิญญาณตกค้างแห่งจักรพรรดิ ในยามที่จักมลายหายไป กลับได้พานพบมนุษย์ผู้หนึ่ง ยิ่งวิเศษไปกว่านั้นคือ เจ้ามีร่างหยินหยางและรากวิญญาณตะวันอยู่ด้วย"
พร้อมกับคำพูดที่จบลง เงาลางสีดำดุจฝันร้ายอันดำมืดที่สุดในราตรี ก็รวมตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ก้าวช้า ๆ ออกมาจากความไม่มีอะไร ตั้งตระหง่านอยู่ตรงข้ามหลินเฟิงเซียว
เงานี้สูงถึงสามวาเศษ ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัว ใบหูแหลมยาวดั่งคมกระบี่ทวน หน้าผากงอกเขาสองข้าง รอบกายล้อมรอบด้วยไอสีดำหนาแน่นราวกับจะแข็งตัว ดุจมารเทวะที่ก้าวออกมาจากนรกยมโลก เปล่งแรงกดดันที่ทำให้ใจหวาดกลัวออกมา
ดวงตาคู่นั้นดั่งห้วงเหวลึก เปล่งประกายโลภโมโทสันและร้อนแรงออกมา ราวกับเห็นหลินเฟิงเซียวเป็นสิ่งของในครอบครองไปเสียแล้ว
"ไอ้เฒ่าสรรพชีวิต ครั้งนั้นเจ้าตัดศีรษะของข้า แล้วใช้พลังไร้เทียมทานกดข่มวิญญาณข้าไว้ในสุสานจักรพรรดิอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้ เคยนึกบ้างหรือไม่ว่าวันนี้ จะมีตัวแปรเช่นนี้? ฮ่า ๆ…!" ในน้ำเสียงของเงาดำมีทั้งความโกรธแค้นต่ออดีต และความสะใจที่กำลังจะได้ปลดปล่อยเจือปนอยู่ ดังก้องอยู่ในที่ว่างอันเงียบสงัดนี้โดยไม่หายไปไหน
"เจ้า… เจ้าเป็นผู้วิเศษมาจากไหนแน่ เป็นมนุษย์หรือปีศาจกันแน่?"
รูม่านตาของหลินเฟิงเซียวหดเล็กลงอย่างแรง เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่มีรูปลักษณ์ประหลาดน่าขนลุกที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างนี้ เส้นขนบนร่างของเขาราวกับลุกชันขึ้นในพริบตา ความหวาดกลัวที่ยากจะบรรยายได้บีบรัดหัวใจของเขา จนต้องก้าวถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง คนทั้งคนถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ
"มนุษย์ปีศาจ? เฮ้อ ชื่อนี้ออกจะแปลกไม่ซ้ำใครดีนี่" ในน้ำเสียงนั้นเจือปนด้วยความสนุกอยู่บ้าง จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งระเบิดออกมาว่า "ตั้งแต่ยุคบรรพกาลถึงปัจจุบัน คนที่กล้าเอ่ยถากถางอย่างนี้กับข้าจักรพรรดิ เจ้านับว่าเป็นคนแรกจริง ๆ"
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจักรพรรดิจะยึดร่างของเจ้าโดยไม่ให้เจ้าเจ็บปวดแต่อย่างใด"
สิ้นเสียง เงาที่เดิมทีดูเลือนลางก็พลันกลายเป็นม่านหมอกดำล้ำลึก คล้ายกับวิญญาณในราตรี แทรกเข้าไปในหว่างคิ้วของหลินเฟิงเซียวอย่างเงียบเชียบ เข้าสู่ห้วงสมุทรญาณของเขาอย่างรุนแรง
"อ้าาาา——!"
หลินเฟิงเซียวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด วิญญาณส่วนลึกที่สุดของเขาพลันปวดร้าวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เฉกเช่นมีมีดนับพันกรีดแทง เหงื่อเย็นเยียบไหลท่วมกายจนเสื้อผ้าเปียกโชกไปหมด ร่างกายสั่นสะท้านโดยควบคุมไม่ได้
ซวยแล้ว!
นี่มันดูดกลืนร่างกันชัด ๆ !
"ซวยแล้วตู! ข้าเพิ่งข้ามภพมา จะมาตายอนาถอย่างนี้ได้อย่างไร?!"
หลินเฟิงเซียวสบถด่าออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เปลวไฟแห่งความไม่ยอมแพ้ลุกโพลงในใจของเขา
ภายในห้วงสมุทรญาณ เงาลางอันมหึมากำลังรุกคืบเข้ามาอย่างช้า ๆ กัดกินแสงแห่งวิญญาณอันอ่อนแอของเขาทีละเล็กทีละน้อย
หลินเฟิงเซียวดวงตาแดงฉาน ในเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดนั้นเจือด้วยความโกรธแค้นอย่างไม่รู้จบ "เจ้าสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งปีศาจ ต่อให้ข้าตาย ก็จะให้เจ้าลิ้มรสของสามัญชนเมื่อโกรธา เลือดกระเซ็นห้าก้าวบ้าง!"
โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หลินเฟิงเซียวก็ระดมพลังอันอ่อนแอที่พอจะเหลืออยู่ในห้วงสมุทรญาณของตน ดั่งแมงเม่าบินเข้ากองไฟ พุ่งเข้าหาเงานั้นด้วยความไม่คิดชีวิต
เขารู้ดีว่า หากวิญญาณถูกกลืนกินไป เช่นนั้นเขาก็จบเห่แน่
ไม่ว่ามันจะเป็นสัตว์ประหลาดอะไร เมื่อแคบมาพบกัน ผู้กล้าหาญย่อมชนะ!
"เจี๊ยะเจี๊ยะเจี๊ยะ… เจ้าหนู ต่อหน้าข้าจักรพรรดิยังจะขัดขืนรึ ช่างโง่เขลาเพราะไม่รู้จริง ๆ" เงาดำหัวเราะเยาะเย้ย พลางเร่งความเร็วในการกลืนกิน
"ข้าถ่มน้ำลายใส่! เจ้าสัตว์ประหลาดหัววัวที่จะเป็นจะตายนี่ ยังกล้าเรียกตนว่าจักรพรรดิ ไร้สาระ! อยากยึดร่างของข้า ฝันไปเถอะ!" หลินเฟิงเซียวกัดฟันกรอด ทนความเจ็บปวดทรมานพร้อมกับลุกขึ้นสู้ตอบโต้ไปด้วย
ไม่รู้เพราะเหตุใด ผ่านการปะทะกันไปหลายรอบ เขาพบว่าวิญญาณส่วนที่ตกค้างของอีกฝ่ายไม่ได้ทรงพลังอย่างที่เขาคิดไว้
การพบครั้งนี้ทำให้หลินเฟิงเซียวมองเห็นความหวัง
ขอเพียงเขาสามารถยืนหยัดจนถึงที่สุดได้ ก็มิใช่ว่าจะไม่มีหนทางรอดเลย
"ไอ้หนู เจ้าอย่าดั่งมดปลวกเขย่าต้นไม้ใหญ่เลย ต่อให้ข้าจักรพรรดิจะเหลือเพียงเสี้ยววิญญาณที่ใกล้ดับสลาย ยังมิใช่สิ่งที่มดปลวกอย่างเจ้าจะจินตนาการถึงได้"
"ในทางกลับกัน หากเจ้าเลิกขัดขืน แล้วยอมมอบร่างให้แต่โดยดี ข้าจักรพรรดิรับประกันอนาคตว่า เจ้าจะเป็นผู้ครองทั่วทวีปนี้ ใต้หล้าเบื้องบน ไม่มีผู้ใดเทียบเทียม"
เงาดูเหมือนจะดูออกถึงเจตนาของหลินเฟิงเซียว เริ่มใช้ทั้งไม้แข็งทั้งไม้อ่อน
"เหอะ ๆ แผนการตื้น ๆ ของเจ้า เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย เจ้าคิดจะหลอกข้ารึ? โง่หรือเปล่า?"
หลินเฟิงเซียวเยาะเย้ยพลางเปลี่ยนยุทธวิธีเป็นกลยุทธ์รบแบบเคลื่อนที่ หลีกเลี่ยงการประจันหน้ากับอีกฝ่าย
เป็นเช่นนี้ เงานั้นก็ร้อนใจขึ้นมา
เขารอไม่ได้แล้ว วิญญาณเสี้ยวนี้ของเขาถูกกดทับไว้นานนับหมื่น ๆ ปี ตอนนี้ใกล้ถึงขีดจำกัดที่จะสลายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว หากไม่กลืนกินวิญญาณของอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด สุดท้ายแล้ว อาจจะพลิกคว่ำในคูน้ำแห่งนี้ก็เป็นได้
เขาคือจักรพรรดิอันสูงส่งแท้ ๆ เดิมคิดว่าจะจัดการเด็กมนุษย์ผู้นี้ได้ง่ายดาย ผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อลงมือไปแล้ว ถึงได้พบว่าอีกฝ่ายเจ้าเล่ห์มากเหลือเกิน ไม่อ่อนตามทั้งไม้อ่อนทั้งไม้แข็ง จิตใจแน่วแน่เป็นอย่างยิ่ง แต่กลายเป็นว่าวิญญาณของตนเองกลับอ่อนแอลงทุกที ๆ
"น่าชังนัก ประมาทเกินไปหน่อย…"
เพียงแต่ว่าจรดธนูแล้วไม่มีทางหวนกลับ ตอนนี้ต่อให้อยากถอยก็ไม่มีโอกาสแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่เขาออกมา ก็ได้ใช้พลังวิญญาณส่วนใหญ่สิ้นเปลืองไปแล้ว ไม่มีทางกลับหลัง มีเพียงทางเดียวคือดูดกลืนสำเร็จ เกิดใหม่ได้ร่างใหม่ หรือไม่อย่างนั้นก็วิญญาณดับสลาย ดับสูญไปอย่างสมบูรณ์
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันสู้ต่อไปจนถึงที่สุด
ภายใต้ความบ้าคลั่งของเงานั้น หลินเฟิงเซียวก็สูญเสียไปมากเช่นกัน วิญญาณอ่อนล้าอ่อนแอเหลือเกิน
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็คือสิ่งที่เรียกว่า "ข้าจักรพรรดิ" จากเมื่อหลายหมื่น ๆ ปีก่อน ถึงแม้วิญญาณที่ตกค้างจะถึงขีดสุดแห่งการสลาย แต่เรือเก่าที่พังยับเยินก็ยังมีตะปูสามดอกติดอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างเขาจะต้านทานได้อย่างไร?
การที่เขาสามารถยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้ ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งแล้ว!
ขณะนี้ หลินเฟิงเซียวเริ่มสิ้นหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
ไม่มีอะไรหรอก นอกจากเพราะเขารู้สึกว่าจะต้านทานไม่ไหวจริง ๆ แล้ว หลบหนีไม่ทันก็จะถูกกลืนกินวิญญาณไปอีกส่วน หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เช่นนั้นเขาก็แค่ข้ามภพมาอย่างเปล่าประโยชน์ แม้แต่ตอนที่สองก็มีชีวิตอยู่รอดไปไม่ได้
"เจี๊ยะเจี๊ยะเจี๊ยะ…!"
"เจ้าไปอย่างสงบใจเถอะ ร่างของเจ้านี่ข้าจักรพรรดิจะใช้ประโยชน์ให้เต็มที่"
เงานั้นเผยยิ้มอย่างภาคภูมิแก่ตน จากนั้นมือยักษ์ก็พุ่งจับไปทางวิญญาณของหลินเฟิงเซียว
"ซวยแล้วตู! ต่อให้ข้าตายก็จะลากเจ้าลงนรกไปด้วย!"
นัยน์ตาหลินเฟิงเซียวแดงฉาน ดั่งพยัคฆ์ร้ายในตรอกจนมุม ไม่หลบหนีเลยแม้แต่น้อย กลับพุ่งเข้าใส่เงานั้น
เพียงแต่ว่า ตอนนี้ เขาประเมินตัวเองสูงเกินไป
เขายังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกมือยักษ์นั้นจับตัวไว้ ดั่งลูกเจี๊ยบที่ถูกล่าโดยเหยี่ยว
ในขณะที่เงาเตรียมจะกลืนกินวิญญาณของหลินเฟิงเซียวเข้าไปคำหนึ่งนั้นเอง
เพี๊ยง!
เสียงกระบี่ร่ำร้องก้องขึ้นมา แสงสีทองเจิดจ้าที่ไม่มีอะไรเปรียบปานพลันปรากฏ แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่โบราณสีดำเล่มหนึ่ง ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังหว่างคิ้วของเงา
กลับเป็นกระบี่ดำที่เสียบอยู่บนแท่นทองสัมฤทธิ์นั่นเอง!
แม้ฝักกระบี่จะยังไม่ได้ถูกถอดออก แต่กลับมีไอความแหลมคมที่ห้าวหาญไร้เทียมทานตรึงร่างเงานั้นเอาไว้อย่างสมบูรณ์