ลู่ลี่สิงหันกลับมามองเธอ ในดวงตาลึกล้ำมีคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำจนหร่านซูเยว่ไม่กล้าสบตา
“เธอเชื่อเหรอ?”
หร่านซูเยว่ส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด
“เธอโกหกแน่นอน ฉันชอบพี่ขนาดนั้น จะทรยศพี่ได้ยังไงล่ะ?”
มุมปากของลู่ลี่สิงขยับเล็กน้อย
“อืม ฉันเชื่อเธออยู่แล้ว ฉันกับเยว่เยว่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป ต่อให้ตาย เราก็จะถูกฝังไว้ด้วยกัน ใช่ไหม”
น้ำเสียงเย็นเยียบ ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำยืนยัน ท่ามกลางความมืดมิดยิ่งฟังดูน่าสะพรึงกลัว
หร่านซูเยว่ตัวสั่น รีบตอบทันที
“อื้อ ๆ ๆ ใช่ ๆ ๆ แน่นอน ๆ”
ลู่ลี่สิงหลุบตาลง เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลากศพเหวินถิงถิงเข้าไปในร้านบาร์บีคิว แล้วโยนไว้รวมกับศพของอาเหลียงและคนอื่น ๆ
จากนั้นเขาก็ยกถังน้ำมันเบนซิน สาดน้ำมันที่เหลือทั้งหมดเข้าไป
เขาจุดไฟแช็กแล้วโยนเข้าไป เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นมา เสียงแตกปะทุดังเปรี๊ยะ ๆ
แสงไฟสะท้อนบนเสี้ยวหน้าของลู่ลี่สิง ทำให้ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบเป็นพิเศษ
หร่านซูเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มองกองไฟแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
ลู่ลี่สิงเดินกลับมา หยุดยืนตรงหน้าเธอ เลือดบนหน้าผากแข็งตัวเป็นสะเก็ดสีแดงคล้ำแล้ว
“เยว่เยว่”
“อืม”
“กลับบ้านกันเถอะ”
“อ๋อ ได้สิ”
หร่านซูเยว่ลุกขึ้น ยื่นมือไปจับมือที่ลู่ลี่สิงส่งมาให้
ฝ่ามือของลู่ลี่สิงยังเปื้อนเลือด แต่หร่านซูเยว่ก็ไม่ได้ปล่อยมือ
ระหว่างทางกลับบ้าน มือของหร่านซูเยว่เย็นเฉียบ ลู่ลี่สิงจับมือเธอไว้ คอยมอบความอบอุ่นให้