เมื่อลู่ลี่สิงเห็นหร่านซูเยว่ไม่ถอยหนี มุมปากของเขาก็เม้มเข้าหากันเล็กน้อย
ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อขึ้นในอก ช่วยบรรเทาความโหดเหี้ยมเย็นชาเมื่อครู่ลงทีละน้อย
「เยว่เยว่ ถ้าเธออยากช่วยชีวิตหล่อน งั้นพี่ก็จะไม่ฆ่าหล่อน」
ไม่ได้เด็ดขาด!
หร่านซูเยว่เป็นคนขี้หวงมาก เธอเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง
「ไม่ใช่นะ เมื่อกี้หล่อนคิดจะลากฉันลงน้ำ แถมยังใช้ฉันเป็นโล่กำบัง แล้วยังจับฉันไว้ไม่ยอมปล่อยอีก」
สิ้นเสียงหร่านซูเยว่ ยังไม่ทันที่ลู่ลี่สิงจะลงมือ หญิงสาวคนนั้นก็ปล่อยมือจากเสื้อของเธอ
หล่อนโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังหร่านซูเยว่ ดวงตาคลอด้วยน้ำตา ก่อนพุ่งเข้าใส่ลู่ลี่สิงอย่างแรง
「พี่ลี่สิง ในที่สุดฉันก็หาพี่เจอแล้ว!」
จากนั้น—
หล่อนก็ได้สัมผัสรองเท้าของลู่ลี่สิงอย่างใกล้ชิด
ร่างทั้งร่างกระเด็นลอยไป ก่อนจะกุมท้องขดตัวอยู่บนพื้น ไม่ไหวติง
ลู่ลี่สิงชักขากลับ แล้วมองหร่านซูเยว่ที่เบิกตากลมโตอย่างงุนงง จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา
เขาอยากลูบแก้มเธอ แต่พอยกมือขึ้นก็รู้สึกว่าตัวเองสกปรกเกินไป
「เยว่เยว่ รอพี่จัดการเรื่องตรงนี้เสร็จ แล้วพี่จะพาเธอกลับบ้านนะ」
หร่านซูเยว่มองซากความเสียหายเกลื่อนพื้น พลางยกมือแตะหน้าผาก
「งั้นจัดการให้เรียบร้อยด้วยนะ」
「แน่นอน」
หร่านซูเยว่หาม้านั่งสะอาด ๆ มานั่ง แล้วจิบโซดาสตรอว์เบอร์รีทีละน้อย
เธอแค่อยากกินบาร์บีคิวเท่านั้นเอง ปีกไก่ เนื้อแกะ เนื้อวัว แล้วยังมีมันหมูส่วนข้าง