“ฮื้อ... ฮื้อ...”
[โลกชานชาลาทดสอบระดับ 12 · สนามประลองระดับโคโรนา]
ตัวจ้าวซีเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่นั่นไม่ใช่เลือดของนาง หากแต่เป็นเลือดของยักษ์ผู้สวมมงกุฎที่ยืนอยู่ตรงข้าม
สายฟ้าสีทองพันรอบกาย ร่างที่เป็นรูปแบบสมบูรณ์ค่อย ๆ จางถอยไป
หอกในมือนางเกิดรอยแตกละเอียดจากการต่อสู้ครั้งนี้
ใต้เท้าบู๊ต ศพของยักษ์ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แล้ว
วิญญาณแตกสลาย เจตจำนงขาดสะบั้น
จิตใจและร่างกาย กลับสู่ศูนย์ทั้งหมด
จ้าวซีเปิดกล่องที่ห้อยอยู่ริมเอว แล้วเปิดฝาออก ซากศพของยักษ์ก็ถูกดูดเข้าไปข้างใน
โลกรอบตัวเปลี่ยนไป
เสียงโห่ร้องอย่างคลุ้มคลั่งดังก้องขึ้นรอบด้าน
และเสียงโห่ร้องนี้ไม่ได้มีเพียงที่นี่
บนดาวเคราะห์ที่มีชีวิตหลายสิบดวง เหล่าผู้มีชีวิตนับไม่ถ้วนจากหลากเผ่าพันธุ์ต่างจับตามองการต่อสู้ครั้งนี้อยู่ในสนามประลองที่ใหญ่ที่สุดของโลกตนเอง
“สิบชนะติดต่อกัน! ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้าผู้พิพากษาแห่งเมืองโซโลจากทุ่งรกร้าง! คุณผู้หญิงจ้าวซี! ประสบความสำเร็จในการชนะสิบนัดติดต่อกัน! ขอร่วมแสดงความยินดีกับเธอด้วย!”
จ้าวซีเชิดอกอย่างภาคภูมิใจ แม้ร่างจะกลับคืนเป็นร่างเล็กเพรียวแล้ว ก็ซ่อนความหยิ่งผยองของนางไว้ไม่อยู่
นางกระโดดขึ้นสูง ณ พื้นดาวเบื้องล่าง ยักษ์นับไม่ถ้วนถูกนางเข่นฆ่าจนหมดสิ้น
คู่ทดสอบในสนามประลองระดับโคโรนานั้น ไม่เคยมีเพียงหนึ่งเดียว
เบื้องบนฟ้ามียานอวกาศลำหนึ่ง
บนยาน เจ้าหญิงนำทางที่สวมแว่น หน้าตาดูอ่อนแอ มีกระจุดจิ๋วเล็ก ๆ ตื่นตระหนกส่งขวดน้ำแข็งมาให้นางอย่างกระสับกระส่าย