เอียนไม่ได้นั่งลง แต่เดินมายืนข้างเย่ชีเหยียนด้วยท่าทางเด็กหนุ่มแสนสดใส แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความขอโทษ
"ขอโทษนะ ผมคงทำให้น้องสาวคุณตกใจไป"
มุมปากของเย่ชีเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นมือลูบผมที่เย็นเยียบของเชอร์รี่เบา ๆ
"ไม่เป็นไร น้องสาวฉัน~เพิ่งหายจากป่วยหนัก นานแล้วที่ไม่ได้กินเค้ก ฮึๆ แต่ว่าคุณดูไม่เหมือนคนท้องถิ่นเลยนะ"
"ผมมาจากที่อื่น ว่าแต่เพิ่งหายป่วยเหรอ ยินดีด้วยนะ อือ... ไม่รู้ว่าพวกคุณจะเชื่อหรือเปล่า แต่เมืองนี้อีกไม่นานจะไม่ปลอดภัยแล้ว โดยเฉพาะตอนกลางคืน จำไว้ว่าให้หนีจากแถบใจกลางเมืองให้ไกลที่สุด ถ้าเป็นไปได้ควรออกจากเมืองนี้ให้เร็วที่สุด"
เย่ชีเหยียนแสร้งทำท่าตกใจแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา
"ไม่ใช่เรื่องที่หนังสือพิมพ์ลงไว้ว่าท่อแก๊สเก่าแล้วอาจระเบิดน่ะหรอ งั้นมันเรื่องจริงสินะ"
"เอ่อ....ครับ ก็ ก็ใช่มั้ง?"
เขาดูเหมือนคนที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย
แม้เพียงคำโกหกเล็ก ๆ เท่านี้ ตอนที่เอ่ยออกมา ดวงตาของเขาก็ยังหลบเลี่ยงไปสองสามครั้ง
"โดยรวมก็คือ รีบออกจากเมืองเถอะ เชื่อฉันสิ อีกไม่นานเมืองนี้จะมีการอพยพแน่นอน อ๋อ! อันนี้ น้องสาวคะ ให้เป็นของขวัญ ยินดีด้วยที่หายป่วย ต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ดีที่สุดนะ"
ดอกไม้หนึ่งดอกถูกเอียนวางไว้ตรงหน้าเย่ชีเหยียน
[ดอกไม้หนานชี (ระดับ 1)]
[ดอกไม้ที่มีต้นกำเนิดจากโลกชานชาลาระดับต่ำบางแห่ง ในโลกนั้น ดอกไม้ดอกนี้เป็นสัญลักษณ์ของความหวัง]
ไม่มีความสามารถพิเศษใด ๆ