"วิ่งหนีเร็ว! วิ่ง! เหล่าสุนัขรับใช้ของราชาแห่งดินสอพองมาแล้ว!"
"อะไรนะ!? พวกเขารู้ได้ไงว่าที่ตั้งของพวกเราอยู่ตรงไหน!"
"รีบไปเฝ้าบอกเหล่าผู้อาวุโสเร็ว!"
เหล่าชาวแห่งรัตติกาลต่างกระจัดกระจายหนีเอาชีวิตรอด
อัศวินทั้งหลายเดินทางมาถึงที่ตั้งแห่งนี้ ด้วยสีหน้าไร้ซึ่งเมตตา แล้วเข่นฆ่าทุกสรรพชีวิตรอบด้าน
ส่วนหัวหน้าอัศวินที่ยืนอยู่บนรถไฟที่กำลังแล่นพ้นนั้น กลับหลับตาลง ไม่แลเหลียวสิ่งใดรอบกาย
ชาร์ลี ล้มเหลวแล้ว
ชัดเจนว่าเขาไม่ได้รั้งพวกคนเหล่านี้เอาไว้ได้นานเลย
อันลี่ก็พลัดหลงกับเด็กชายนักลอบสังหารอีกสองคน
หล่อนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองดูเหล่าอัศวินเหล่านั้น ข่มน้ำตาไว้แน่น ไม่ยอมให้ตัวเองไปคิดถึงจุดจบของชาร์ลี กัดฟันแน่น แล้วมุ่งหน้าขึ้นภูเขา
หล่อน... ต้องไปตามหาเย่ชีเหยียน
อัศวินพวกนี้ แข็งแกร่งเกินไป
แข็งแกร่งจนเกินกว่าที่นักลอบสังหารมือใหม่อย่างหล่อนที่เพิ่งเรียนรู้มาไม่ถึงสามปีจะเอาชนะได้
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ชาร์ลีผู้เก่งกาจที่สุดในกลุ่มพวกหล่อน ตอนนี้ก็ยังไม่ทราบชะตากรรม
คนเดียวเท่านั้นที่อันลี่คิดออกว่ามีโอกาสช่วยที่แห่งนี้เอาไว้ได้
มีเพียงหนึ่งเดียว
"พี่เย่... พี่เย่ไม่อยู่ในห้อง คง... คงต้องอยู่บนภูเขาสินะ..."
หล่อนไม่รู้เลยว่าเย่ชีเหยียนอยู่ที่ไหน
การเดาของหล่อน เป็นเพียงการเสี่ยงดวงเท่านั้น
ถ้าเดาผิด ในหัวของหล่อนก็ไม่มีแผนต่อไปอีกแล้ว
สิ่งที่รอหล่อนอยู่ก็มีแต่ความสิ้นหวังและความพังทลายทางจิตใจ