"ไม่เป็นไร ยังไงวันหนึ่งก็ต้องสำเร็จ"
จ้าวหลินหัวเราะคิกคัก เดินมายืนตรงหน้าของเย่ชีเหยียน แต่สายตากลับอดที่จะชำเลืองมองไปทางลีเซ็ตไม่ได้
"พี่ชีเหยียน คราวก่อนไม่ได้ถาม... พี่สาวคนนี้คือใครเหรอ?"
"ก็สาวใช้ไง เป็นไง อิจฉาล่ะสิ?"
จ้าวหลินกระพริบตาปริบๆ สีหน้าดูซับซ้อนเล็กน้อย
ในตอนนี้ เหล่านายสถานีรุ่นเดียวกับพวกเธอที่อยู่ในเขตนี้ ที่ยังเหลืออยู่ราวๆ สองพันกว่าคน ส่วนใหญ่ก็ใช้ชีวิตอย่างแร้นแค้น
มีเพียงส่วนน้อยมาก อย่างเธอ ยังมีซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยกับจ้าวอันอีก ที่เรียกได้ว่าพอมีฐานให้ยืนได้บ้าง
แต่...
มองดูชายหนุ่มผมดำตรงหน้า แล้วพลันนึกถึงเรื่องจิปาถะที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ความรู้สึกพ่ายแพ้ก็พลุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่ไม่นาน จ้าวหลินก็ส่ายหน้าปลงๆ โยนความคิดนั้นทิ้งไป
["ไม่ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย? การก้าวข้ามพี่ชีเหยียนน่ะ มีแต่คนโง่อย่างหลี่เสี่ยวเชิงกับจ้าวอันที่ไม่รู้เรื่องรู้อะไรเลยเท่านั้นแหละถึงจะคิด..."]
["ตามไม่ทันก็เป็นเรื่องปกติ ยังไงฉันก็โชคดีพอแล้ว มีพลังที่เรียกว่าลำดับไพ่ แถมยังได้เข้าร่วมองค์กรตี้ซวี่... อย่างน้อย... ก็ใกล้กว่าใครๆ หน่อยนึงมั้ง?"]
เมื่อเห็นจ้าวหลินยืนเหม่ออยู่ที่เดิม เย่ชีเหยียนก็ดูแปลกใจเล็กน้อย
"คิดอะไรอยู่?"
"อ๋ะ ป่าวๆๆ ไม่ได้คิดอะไร เอ่อ พี่ชีเหยียน! คือว่า ฉัน..."
จ้าวหลินกัดริมฝีปากตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเหลือบมองรอบข้าง เขย่งปลายเท้า กระซิบใกล้ๆ หูของเย่ชีเหยียน ด้วยเสียงที่เบามากว่า: