เย่ชีเหยียนยังคงเย้ยหยันไม่หยุด
น่าเสียดาย จุดแข็งที่สุดของก๊อบลินที่อายุขัยยาวจนไม่รู้กี่ปี ก็คือความรักชีวิต
ก่อนที่เย่ชีเหยียนจะใช้วิชาเนรเทศของผู้ทอดสมอ เจ้านี่คงไม่มีทางปรากฏตัวออกมาแน่
อันที่จริงมาถึงตอนนี้ เทพก๊อบลินก็รู้ดีแก่ใจแล้วว่า ก๊อบลินพวกที่ส่งไปไม่สามารถสังหารเย่ชีเหยียนได้
ปกติแล้ว มันจะเลือกยอมแพ้ เช่นเดียวกับเทพองค์อื่น ๆ ที่รับมือกับผู้ครอบครองลำดับไพ่ เก็บข้อมูลมนุษย์คนนี้ต่อไป เตรียมวิธีการลอบสังหารที่ได้ผลกว่าเดิมในครั้งหน้า
แต่ครั้งนี้ ไม่เหมือน
ไม่ว่าที่เย่ชีเหยียนบดขยี้มงกุฎจอมปีศาจ
หรือไอทะเลทรายโบราณที่แผ่ออกมาหลังจากภาพมายาแห่งสมรภูมิโบราณรวมตัวสมบูรณ์
ล้วนทำให้เทพก๊อบลินเกิดความหวาดกลัวในใจ
ไม่ว่าเด็ดขาด ต้องไม่ปล่อยให้มนุษย์คนนี้รอด!
ต่อให้ต้องทำทุกวิถีทาง!
หากมันเติบโตต่อไป ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
ครั้งนี้ เพราะมนุษย์คนนี้เข้ามาในโลกที่กองทัพก๊อบลินโจมตี มันจึงสัมผัสกลิ่นอายของอีกฝ่ายได้
ครั้งหน้าล่ะ?
ครั้งหน้า กว่าจะพบมนุษย์คนนี้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
ตอนนั้น...
ก๊อบลินนักรบผู้กล้าในสนามรบ กับศาสนทูตก๊อบลินพวกนั้น ก็ได้รับผลกระทบจากคัมภีร์ลวงจริงเช่นกัน
แต่สำหรับการโจมตีจิตใจระดับนี้ พวกที่มีฝีมือบ้าง ก็จะมีวิธีป้องกันของตัวเอง
แต่ภาพพรรคพวกฆ่ากันเองอยู่รอบข้าง ต่อให้เป็นพวกมัน ก็รู้สึกคลื่นไส้
บาร์บารอสซาจ้องกระบี่น้ำตาแห่งการจารึกในมือของเย่ชีเหยียน ตกใจในใจ
"มนุษย์คนนี้ถึงกับมีของวิเศษเช่นนี้..."