[“เจอปัญหาเล็กน้อยน่ะ จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว”]
ในโลกชานชาลาระดับ 11 แห่งหนึ่ง จ้าวซีในร่างต่อสู้ฟาดปลายหอกตัดกระดูกสันหลังศัตรูจนขาดสะบั้น
เธอยืนอยู่กลางพื้นที่กว้างใหญ่ดั่งสนามประลองโรมันโบราณ
ใต้เท้าคือซากสัตว์อสูรกองพะเนิน
“เฮ้อ~ กลับมาที่แดนรกร้างเดินหน้าต่อแล้ว ทั้งแรงกายและจิตใจก็ฟื้นคืนสู่สภาพเดิม ถึงยังไม่ถึงจุดสูงสุด แต่ก็ใกล้เคียง”
จ้าวซีสะบัดซากศพออกจากปลายหอกด้วยความพอใจ ก่อนเกี่ยวมงกุฎที่หล่นบนพื้นขึ้นมา
“การล่าในชานชาลาก็ง่ายกว่า ไม่ต้องคิดเรื่องยุ่งยากมาก แค่ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะเจอหีบสมบัติไหม”
เธอพึมพำเบา ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังข้างหู
หันไปมองตามเสียง
เห็นเพียงข้อความตอบกลับของเย่ชีเหยียนบนหน้าต่างแช็ต หัวหน้าผู้พิพากษาร่างเล็กจึงกระโดดลงจากกองซากศพทันที เรียกรถไฟของตัวเองออกมาจากมิติหนึ่ง แล้วถอนร่างต่อสู้
“เจอปัญหาเล็กน้อย? ทั้งที่แหวนนักล่าปรากฏขึ้นแท้ ๆ... การลาดตระเวนของเขาพัฒนาเร็วถึงเพียงนี้เลยหรือ? นี่ใช้โหมดทะลวงขั้นไปกี่ครั้งกัน?”
“แถมยังเงียบไปนานขนาดนี้ เกรงว่าคงเจออันตรายมา”
อัตราเวลาในชานชาลาของเธอกับแดนรกร้างต่างกันหนึ่งต่อสามสิบ จ้าวซีอยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งเดือนกว่าจะได้รับการตอบกลับจากเย่ชีเหยียน
หากเป็นเย่ชีเหยียนในแดนรกร้าง ก็คงเป็นแค่ครึ่งวันเท่านั้น