"ถิ่นร้างพันธุ์?"
เจ้ากลุ่มถิ่นร้างพันธุ์อีกแล้ว
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เย่ชีเหยียนเผชิญหน้ากับพวกมัน?
ตั้งแต่ผู้กลืนกินความฝัน มาจนถึงจักรกลสงครามแห่งห้วงเหว
แท้จริงแล้วพวกมันคืออะไรกันแน่?
"ฮืม... ช่างเถอะ ยังไงต่อไปก็ต้องรู้จนได้"
[พละกำลัง: 11] [พลังจิต: 29]
เขายืดเส้นยืดสาย
ความอ่อนล้าอันรุนแรงทำให้เย่ชีเหยียนแทบอยากทิ้งตัวลงนอนหลับให้รู้แล้วรู้รอด
แต่... ไม่ได้
อย่างน้อยวันนี้ยังไม่ได้
"ยังอ่อนแอเกินไป"
เขาส่ายหน้า แววตาตกลงมาที่ไม้มะเกลือในมือ
รอยร้าวบางๆ ปรากฏขึ้นบนลำกล้อง
เห็นได้ชัดว่า แม้ไม้มะเกลือจะผ่านการวิวัฒน์และยกระดับพลังแฝงมาหลายครั้งแล้ว แต่ภายใต้การอัดฉีดพลังมหาศาลที่เย่ชีเหยียนใช้ มันก็ยังรับไม่ไหวอยู่ดี
งั้น... เปลี่ยนกระบอกใหม่?
ไม่
เย่ชีเหยียนล้มเลิกความคิดเหลวไหลนั้นทันที
เขาเป็นคนคิดถึงของเก่ามาก ของที่ใช้มานาน ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางทิ้งเด็ดขาด
"คราวนี้ยังไม่ได้ใช้การ์ดโจมตีทองคำเลยแท้ๆ แต่ก็แทบรับไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ?"
"ต้องหาทางยกระดับพลังแฝงให้ไม้มะเกลืออีกแล้ว"
เขายืดเส้นยืดสาย
เย่ชีเหยียนเก็บไม้มะเกลือ สายตามองไปทางที่สวนลอยฟ้าร่วงหล่น
"สามเทพที่เหลือ คงยังไม่ตายกันหมดใช่ไหม?"
การ์ดสิ่งหมิ่นของเขาไม่ได้มีแค่ใบเดียว
ผู้พิพากษาตัดสินโทษไปแล้ว
แต่ผู้ทอดสมอยังไม่ได้ทำการเนรเทศ