นครนิรันดร์
ฟากสวนสีขาวบริสุทธิ์ปกคลุมฝนน้ำแข็งที่โปรยลงจากแผ่นฟ้า
พระอาทิตย์ที่ถูกเมฆหมอกบดบังครั้งคราวส่องประกายรำไรออกมาเป็นบางเส้น
ประชาชนผู้อาศัยอยู่ที่นี่เมื่อไรก็ตามที่เงยหน้ามองไปยังทิศพระราชวัง ในดวงตาของทุกคนล้วนเปี่ยมล้นด้วยศรัทธาและความขอบคุณอันแท้จริง
นครที่ได้รับพระนามว่า "ชั่วนิรันดร์" แห่งนี้ ทำให้คนธรรมดาอย่างพวกเขามีอายุขัยยืนยาวนับพันปี
และทั้งหมดนี้ ล้วนมาจากราชันผู้พระราชทานชีวิตอันเป็นอยู่ในปัจจุบันให้แก่พวกเขา
ราชาแห่งดินเผ็ดร้อน · ฟางเฉิง
ยอดพระราชวัง
ณ สถานที่ที่ใกล้ที่สุดแด่ดวงอาทิตย์
ภายในวังที่เปี่ยมด้วยแสงเกรียงไกร
บุรุษผู้มีร่างพันพัวไปด้วยพลังสีดำเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างอ่อนล้า
"ฮึก...ฮึกฮึก..."
เขาไอเลือดสีดำออกมาเป็นคำๆ
และเลือดสีดำนั้นก็ระเหิดหายไปในทันทีที่สัมผัสกับแสง
ชาวเมืองที่อาศัยอยู่ในนครแห่งนี้คงไม่มีวันจินตนาการได้เลย
ว่าราชันผู้ไม่ปรากฏตัวมาหลายปี ได้อ่อนแอลงจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เหมือนโครงกระดูกที่แตกสลาย
แสงสว่างภายในมหาศาลาทุกครั้งที่ขับไล่คำสาปให้พ้นไป ย่อมทิ้งรอยไหม้เผาอันใหม่ไว้บนร่างของเขาเสมอ
และรอยเช่นนั้น มีอยู่เต็มตัวเขาไปหมด
"ฝ่าบาท..."
ข้าราชการผู้สวมชุดเกราะคุกเข่าลงอยู่เบื้องหน้าอย่างเจ็บปวด มองไปยังฟางเฉิงด้วยดวงตาที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตา
"พระวรกายของฝ่าบาท... ไม่มีทางแล้วจริงหรือพระเจ้าคะ.."
ฟางเฉิงดูเหมือนจะคุ้นชินกับความเจ็บปวดที่คร่าเราะมาไม่หยุดหย่อนแล้ว
ร่างของเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย เหมือนผู้ล่วงลับที่กำลังจะหมดลมหายใจ ทว่าน้ำเสียงของเขากลับดังก้องขึ้นในมหาศาลา