"ที่แท้นี่คือวิธีหาเหรียญรถไฟงั้นเหรอ?"
"สี่เหรียญ อย่างนี้ก็..."
เย่ชีเหยียนเปิดรายละเอียดขบวนรถไฟ ตัวเลือกที่ปรากฏหลังการอัปเกรดยังคงอยู่
ใช้เหรียญรถไฟสามเหรียญซื้อพิมพ์เขียวถังเก็บน้ำระดับต่ำกับเวลาจอดขบวนรถไฟหนึ่งชั่วโมง เหรียญรถไฟในมือเย่ชีเหยียนเหลือเพียงเหรียญเดียว ถ้าสถานีถัดไปเจอหีบสมบัติอีก บางทีอาจพอสำหรับอุปกรณ์เร่งความเร็ว
เมื่อเห็นเวลานับถอยหลังออกจากสถานีของขบวนรถไฟกลายเป็น 1:15 เย่ชีเหยียนก็หันไปสนใจรางวัลจากหีบสมบัติ
โคลต์ M1911 เมื่อเทียบกับปืนธรรมดาที่ได้จากคลังอาวุธ ปืนกระบอกนี้มีความประณีตราวกับงานศิลปะ
"ดูเหมือนว่าปืนในโลกนี้จะใช้กระสุนชนิดเดียวกันได้"
บรรจุกระสุนระดับต่ำจนเต็มแม็กกาซีน ปากกระบอกเล็งไปที่ลังไม้นอกขบวนรถไฟ
เหนี่ยวไก ลังไม้นั้นพังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา
"เฮ้ย พลังทำลายนี่มันผิดปกตินะ?"
นวดคลึงง่ามนิ้วที่ปวดตึง มองปืนในมือ สีหน้าของเย่ชีเหยียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เป็นปืนพกเหมือนกัน ปืนในคลังอาวุธใช้กระสุนแบบเดียวกันแต่พลังทำลายด้อยกว่าครึ่งหนึ่ง
"ถ้าทำวิวัฒน์มันอีกล่ะก็..."
เย่ชีเหยียนรีบส่ายหน้า ข่มความคิดอันตรายนั้นไว้ก่อน
จะวิวัฒน์ก็ไม่ใช่ตอนนี้
ทั้งแรงและจิตใจใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว จะว่ากันต่อเมื่อไหร่ที่ฟื้นฟูแล้วก็ไม่สาย
เก็บปืนพกเรียบร้อย เย่ชีเหยียนหันมาเปิดพิมพ์เขียวสองแผ่นที่เพิ่งได้ผ่านระบบควบคุมเพื่อตรวจสอบ
[พิมพ์เขียวถังเก็บน้ำระดับต่ำ]
[กักเก็บน้ำ ทำให้น้ำไม่เน่าเสียหรือระเหยภายในสิบวัน]
[ต้องการ: โลหะ: 10 กิโลกรัม, ชิ้นส่วนเครื่องจักร 20 ชิ้น]
[ตัวเก็บขยะแบบติดภายนอก]
[เก็บขยะภายในชานชาลา อุปกรณ์อัตโนมัติสามารถกลับมายังตัวเก็บก่อนออกจากชานชาลา]
[ต้องการ: โลหะ: 30 กิโลกรัม, ชิ้นส่วนเครื่องจักร 100 ชิ้น]
[สามารถเพิ่ม: ชิ้นส่วนเครื่องจักร 300 ชิ้น เพื่อดัดแปลงพิเศษ]
[หลังดัดแปลง จะแยกขยะที่เก็บได้โดยอัตโนมัติผ่านโต๊ะผลิตเป็นวัสดุที่ใช้การได้]
"ดูเหมือนจะสร้างได้หมดแล้ว"
เย่ชีเหยียนมองทรัพยากรรวมที่ตนเก็บได้ขณะนี้ พึมพำเบา ๆ
[ไม้: 210 กิโลกรัม]
[โลหะ: 60 กิโลกรัม]
[ชิ้นส่วนเครื่องจักร: 220 ชิ้น]
ทรัพยากรก็พอใช้ แต่ถ้าสร้างสองอย่างนี้ ตู้โดยสารที่หนึ่งคงต้องพักไว้ก่อน
"รออีกสักพักนะ"
เขาไม่รีบร้อน ยังไงก็ได้เวลาจอดเพิ่มแล้ว สู้พักผ่อนให้เต็มที่ดีกว่า
ในชั่วโมงสุดท้ายของการนับถอยหลังออกจากสถานี เย่ชีเหยียนเปิดแพลตฟอร์มซื้อขาย
แพลตฟอร์มซื้อขายมีกฎพิเศษ
นายสถานีทุกคนในชานชาลาไม่สามารถนำสิ่งใดขึ้นแพลตฟอร์มได้ จะขายได้ก็ต่อเมื่อออกจากชานชาลาแล้วเท่านั้น
กฎนี้คงมีไว้ป้องกันไม่ให้ใครใช้แพลตฟอร์มโยกย้ายทรัพยากรในสถานีเพื่อเลี่ยงข้อจำกัดพื้นที่จัดเก็บ
แต่การซื้อของไม่อยู่ในกฎนี้
นั่นคือ ตอนนี้เย่ชีเหยียนที่อยู่ในชานชาลา สามารถซื้อของที่นายสถานีคนอื่นซึ่งออกจากชานชาลาแล้วนำมาลงแพลตฟอร์มได้
ทว่า กฎนี้ดูงี่เง่าเกินไป เพราะมันไม่ได้จำกัดการซื้อขายผ่านแชตส่วนตัวระหว่างนายสถานี ยิ่งไม่จำกัดให้คนในสถานีซื้อไม่ได้
ช่องโหว่ตื้นเขินขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นฝีมือของสิ่งที่สร้างการเอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟได้
เหมือนจะบอกใบ้ว่า กฎสามารถถูกเพิกเฉยได้ในระดับหนึ่งงั้นหรือ?
เย่ชีเหยียนไม่คิดต่อ สิ่งที่เขาทำต่อไปมีเพียงเรื่องเดียว
แลกเปลี่ยนโลหะ
ส่วนจะเอาอะไรแลก?
สายตากวาดมองไรเฟิลระดับต่ำกับบิสกิตอัดแข็งข้างตัว
ยามนี้ สิ่งที่คนขาดที่สุดคือความรู้สึกปลอดภัย
สิ่งที่มอบความรู้สึกปลอดภัยให้ผู้คน อาวุธกับอาหารก็อยู่ในนั้น
"ไม่มีเหรอ?"
เย่ชีเหยียนรีเฟรชแพลตฟอร์มซื้อขายไม่หยุด แม้จะมีคนลงโลหะที่เขาต้องการ แต่ปริมาณน้อยเกินไป และยังน้อยจนราคาแพงเว่อร์ เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจจะค้าขายจริง
"ดูท่าทางกันอยู่สินะ"
เปิดห้องแชต
นายสถานีคนอื่นออกจากสถานีแรกแล้ว กล่องแชตในห้องก็เริ่มเลื่อนอย่างบ้าคลั่ง
["พี่น้องทั้งหลาย สถานีแรกของพวกนายเป็นยังไงบ้าง? ฉันหาในที่ทิ้งขยะตั้งนาน ไม่เจออะไรมีค่านอกจากยางรถเก่าที่ถอดได้กองหนึ่ง เซ็งชะมัดเลย แต่ยางรถย่อยสลายออกมาเป็นยางได้เยอะนะ ใครอยากซื้อก็แชตมาคุยกัน!"]
["ดีใจด้วย ของชั้นคือทุ่งหญ้า ไม่มีอะไรนอกจากหญ้าล้วน! แล้วยังเดินไปไหนไม่ได้เลย มีโคลนดำ ๆ อยู่ทุกที่ ทั้งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง น่าสะอิดสะเอียนจะตาย"]
["ทุ่งหญ้าก็ดีนะ ดินดำน่ะมูลค่าสูงมาก"]
["มีค่าอะไร กินได้รึไง?"]
["ดินดำใช้ปลูกผักได้นะ มีประโยชน์มาก"]
["เชอะ ฉันนึกว่ากินได้ ที่โทรม ๆ แค่หัวขบวนรถไฟ จะปลูกผักได้ยังไง ล้อเล่นรึเปล่า"]
["มีใครขายชิ้นส่วนเครื่องจักรไหม? ฉันมีแบบแปลนที่ต้องใช้ชิ้นส่วนเครื่องจักรถึงจะทำได้"]
พิมพ์เขียวหนึ่งถูกส่งเข้าแชต ทำให้ผู้คนฮือฮาขึ้นทันที
[คันเบ็ดเครื่องจักรระดับต่ำ]
[สามารถทำงานตกปลาอัตโนมัติ]
[ต้องการ: ชิ้นส่วนเครื่องจักร 20 ชิ้น, โลหะ 1 กิโลกรัม]
["เวร! นี่มันอะไร ภาพพิมพ์เขียว? ทำไมฉันไม่มีฟระ!"]
["ก็คนนั้นโชคดีน่ะสิ แต่นี่เอามาลงแชตแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ?"]
["ดูก็รู้ว่าพวกนายไม่มีพิมพ์เขียว นี่แค่ภาพหน้าจอเท่านั้น ต้องมีพิมพ์เขียวถึงจะสร้างได้ เพื่อน ฉันมีชิ้นส่วนเครื่องจักร 20 ชิ้น ฉันขอแค่ขนมปังกับน้ำที่แจกตอนเริ่มเกมก็พอ"]
["บ้าไปแล้ว 20 ชิ้นส่วนนี่จะเอาขนมปังกับน้ำ ฝันไปเถอะ! ฉันขอขนมปังก้อนเดียวก็ให้ชิ้นส่วนแล้ว!"]
["ฉ ฉันขอแค่ครึ่งเดียว! แต่ฉันมีแค่สิบห้าชิ้นส่วน..."]
["ก็แค่คันเบ็ดอันนึง ไม่เห็นต้องตื่นตูม"]
คนที่ได้อะไรจากสถานีแรกมีไม่มาก
["มีใครขายน้ำมั้ย? ฉันจะขาดน้ำตายแล้ว..."]
["พวกนายเจอหีบสมบัติกันรึเปล่า?"]
["หีบสมบัติคืออะไร?"]
["เอ่อ ไม่มีอะไร ถือซะว่าฉันไม่ได้พูด"]
["โถ่เอ้ย ฉันเกลียดคนพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ที่สุด ในสถานการณ์แบบนี้มีข้อมูลแล้วไม่แชร์นี่ยังเป็นคนอยู่ไหม?"]
["ใช่ ๆ ทุกคนก็พยายามเอาชีวิตรอดเหมือนกัน ช่วย ๆ กันหน่อยจะเป็นอะไร?!"]
บางคนเริ่มประณามคนที่เผยข้อมูลหีบสมบัติ แค่ผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงใบหน้าอัปลักษณ์ของพวกมัน
คนนั้นทนความอาฆาตไม่ไหวในที่สุด ครู่ต่อมาก็ส่งภาพหน้าจอของระบบควบคุมขึ้นมา
[เปิดหีบสมบัติระดับ 1]
[ได้รับเหรียญรถไฟ: 2 เหรียญ]
[ได้รับ: ยาห้ามเลือด]
[ได้รับ: พิมพ์เขียวระดับ 1: แผ่นกันความร้อนอะลูมิเนียม]