[รถไฟกำลังจะออกเดินทาง ขอให้ทุกท่านคงอยู่ชั่วนิรันดร์]
“นี่มันที่ไหนกัน”
ตุ้บ ตุ้บ, ตุ้บ ตุ้บ...
เย่ชีเหยียนฟื้นขึ้นมาในตู้รถไฟ เขากดขมับที่ปวดตึบ ๆ แล้วลืมตาขึ้น
“ตู้รถไฟ?”
เย่ชีเหยียนนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ออก ความทรงจำสุดท้ายหยุดอยู่ที่เมื่อคืนที่เขาดูการ์ตูนจนดึก แล้วจู่ ๆ ก็มืดไปต่อหน้าต่อตา ดูเหมือนความทรงจำจะขาดช่วงไป
“นี่ฉันคงไม่ใช่ตายเพราะอดนอนแล้วตกนรกใช่ไหม”
ตอนนั้นเอง เสียงที่ดังขึ้นก่อนหน้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ผู้เอาชีวิตรอดทั้งหมดฟื้นแล้ว]
[กำลังแจกกฎพื้นฐานของรถไฟ]
[1. ห้ามทิ้งรถไฟของตนเอง!]
[2. ทุก 24 ชั่วโมงหลังจากออกจากสถานี รถไฟทั้งหมดจะมาถึงชานชาลาใหม่]
[3. เมื่อมาถึงชานชาลาแล้วสามารถจอดได้เป็นเวลา 3 ชั่วโมง สามารถเลือกได้เองว่าจะลงรถหรือไม่]
[4. โปรดรวบรวมเสบียง เสบียงสามารถยกระดับรถไฟได้ การเพิ่มระดับแต่ละครั้งจะกระตุ้นตัวเลือกโมดูลอัปเกรด]
[5. ห้ามออกจากรถไฟก่อนถึงชานชาลา]
[6. จงมีชีวิตรอดต่อไป]
[กฎข้างต้น]
[โปรดปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด!]
[สถานีแรกของรถไฟจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า โปรดเตรียมตัวให้พร้อม]
เสียงประกาศยาวเหยียดนี่ทำให้เย่ชีเหยียนเผลอบีบแก้มตัวเอง
“เฮ้ย จริงด้วย นี่ไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม”
อาการปวดตึบ ๆ ในหัวค่อย ๆ จางหายไป เขาฝืนลุกขึ้นจากพื้นเย็นเยียบ สำรวจรอบตัว ก็เหมือนกับที่เห็นตอนฟื้นขึ้นมา ที่นี่คือตู้โดยสารของรถไฟขบวนหนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างทั้งสองด้าน เห็นทุ่งรกร้างกว้างไกลไร้จุดสิ้นสุดเคลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ
สิ่งเดียวในตู้ที่ควรค่าแก่การสนใจคือ ด้านหน้าสุดมีอุปกรณ์รูปทรงรี ลอยอยู่เหนือมีจอแสงคำว่า “ระบบควบคุมรถไฟ” แสดงอยู่ชัดเจน
ไม่รอช้า เย่ชีเหยียนเดินเข้าไปแตะ
[ระบบรถไฟพร้อมให้บริการ]
[ตัวเลือกควบคุมที่มีในขณะนี้: ข้อมูลนายสถานี, รายละเอียดรถไฟ, ห้องแชต, แพลตฟอร์มซื้อขาย]
“ห้องแชต?”
[จำนวนคนในขณะนี้: 10000/10000]
[“พะ พวกนายเป็นใครกันแน่ ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ! ฉันมีเงินนะ! พ่อบุญธรรมฉันรวยมาก! ให้ฉันกลับไปเถอะ!”]
[“ยา ยาของฉันอยู่ไหน!”]
[“สามี สามีเธออยู่ไหน ฉันเสี่ยวเหวินเอง”]
[“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่ฉันข้ามมิติมาหรือไง”]
[“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้ามมิดีจริง ๆ! พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปทำงานหน้าดำหน้าชมพอนายจ้างแล้ว!”]
การสนทนามากมายไหลผ่าน มีข้อความหนึ่งดึงดูดสายตาเย่ชีเหยียนขึ้นมาทันที
[“เหอะ ไอ้พวกโง่กลุ่มหนึ่ง แสร้งทำตัวเก่งนัก คิดว่าฉันโง่รึไง? นี่ต้องเป็นรายการอะไรสักอย่างที่จะอัดรายการวาไรตี้ล่ะสิ ฉันเคยดูสารคดีมาก่อน เมื่อก่อนก็หลอกพาไปอวกาศ คราวนี้ก็หลอกขึ้นรถไฟ ไม่มีความคิดสร้างสรรค์เลย ฉันจะลงรถไฟเดี๋ยวนี้แหละ ไม่เชื่ออยู่แล้วว่ากล้าทำให้ฉันเจ็บตัว!”]
[“ใจเย็นครับพี่! มีรายการวาไรตี้อะไรที่จับคนเป็นหมื่นได้ล่ะ!”]
[“ให้เขาลองดูสิ อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้”]
[“ความเห็นบนนั่นมันไอ้โง่หมายเลขสอง”]
ไม่ถึงหนึ่งนาที คนคนนั้นก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย จำนวนคนในห้องแชตเปลี่ยนจาก 10000 เป็น 9999
เขาตายรึเปล่านะ
เย่ชีเหยียนส่ายหัว ไม่คิดต่อ
ปิดห้องแชต ลากจอแสงไปที่รายละเอียดรถไฟ
[รถไฟระดับ 1]
[ตู้: ไม่มี]
[ความเร็ว: 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง]
[โต๊ะผลิต: ระดับ 1 (สามารถรีไซเคิล/แยกชิ้นส่วนทรัพยากรได้)]
[โครงรถ: ระดับ 1]
[ล้อ: ระดับ 1]
[ฐานรถ: ระดับ 1]
[สิ่งที่ต้องใช้เพื่ออัปเกรด: ไม้ 100 กิโลกรัม, โลหะ 150 กิโลกรัม, ชิ้นส่วนเครื่องจักร 50 ชิ้น]
ความเร็ว?
ถ้าตามกฎของรถไฟบอก เวลาที่ใช้ไปถึงชานชาลาคือ 24 ชั่วโมงตายตัว แล้วความเร็วของรถไฟมีความหมายอะไร?
แต่สิ่งที่ทำให้เขาฉงนมากกว่าคือ ถ้าไปถึงสถานีพร้อมกันจริง หนึ่งหมื่นคนก็คือหนึ่งหมื่นขบวนรถไฟ ต้องเป็นชานชาลาที่ใหญ่แค่ไหนถึงจะจุพวกเขาได้?
เย่ชีเหยียนรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว เห็นทุ่งรกร้างภายนอกที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด
“หรือว่าถ้าความเร็วช้าเกินไป จะถูกอะไรบางอย่างไล่ตามทัน?”
เลื่อนต่อไป เปิดหน้าข้อมูลส่วนตัว
[ชื่อนายสถานี: เย่ชีเหยียน]
[หมายเลข: E-3-1102]
[รถไฟที่มี: รถไฟระดับ 1]
[จิตใจ: 100 (เมื่อจิตใจต่ำกว่า 80 จะเข้าสู่สภาวะล้าทางจิตใจ, ต่ำกว่า 50 จะเข้าสู่การสงสัยตนเอง, ต่ำกว่า 20 จะเข้าสู่สภาวะสูญเสียเหตุผล, ต่ำกว่า 10 จะเข้าสู่สภาวะจิตคลั่ง, ต่ำกว่า 1 จะเกิด???]
[กำลัง: 100 (ฟื้นฟูได้เองตามธรรมชาติผ่านการกินหรือพักผ่อน, เมื่อต่ำกว่า 0 จะเข้าสู่สภาวะเกียจคร้านสุดขีด)]
[ความสามารถ: ไม่มี]
[พรสวรรค์: วิวัฒน์]
[โมดูลรถไฟ: ไม่มี]
“พรสวรรค์ นี่คืออะไร?”
[วิวัฒน์: สามารถใช้พลังกายหรือจิตใจ ทำวิวัฒน์วิวัฒนาการต่อทุกสิ่งที่มีอยู่ได้ ไม่จำกัดประเภท ไม่จำกัดระดับ ไม่จำกัดสภาพสมบูรณ์หรือเสียหาย]
เขารีบเปิดห้องแชต ใช้คำสำคัญค้นหาคำว่า [พรสวรรค์] ไม่พบว่ามีใครพูดถึง
ถ้าคนส่วนใหญ่มีพรสวรรค์คล้ายกัน ต้องมีคนปากมากเปิดเผยในห้องแชตแน่ ในเมื่อไม่มี ก็แปลว่าผู้มีพรสวรรค์คือคนกลุ่มน้อย หรือแม้กระทั่งน้อยมาก
เย่ชีเหยียนจมลงสู่ภวังค์ ทำไมเขาถึงมีสิ่งนี้ล่ะ? นี่คือพลังโกงของเขา?
พูดขึ้นมาแล้ว ในโลกก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เหมือนคนอื่น ๆ เหมือนกัน อย่างเช่นคอมพิวเตอร์ที่ใกล้พัง พอเขาสัมผัสเข้าจู่ ๆ ก็เล่นเกมฟอร์มยักษ์ระดับ 3A ได้ รถบ้าน ๆ ธรรมดา วิ่งเร็วเท่าสปอร์ตคาร์ อะไรทำนองนั้น
เพื่อนล้อว่ามันคือพลังที่ทำให้วิญญาณจักรกลเปรมปรีดิ์ แต่เย่ชีเหยียนก็คิดซะว่ามันคือเรื่องบังเอิญ
แต่ข้อมูลพรสวรรค์บนหน้าต่างนี้ ดูเหมือนจะบอกว่านั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“วิวัฒน์ได้ทุกสิ่งรึ? ต้องทำยังไงน่ะ?”
เย่ชีเหยียนนึกคิดพลางเดินไปที่โต๊ะผลิตในตู้ ข้างบนนั้นมีน้ำหนึ่งขวด ขนมปังหนึ่งก้อน และมีดเล็กหนึ่งเล่ม
นี่คือสิ่งที่ทุกคนมีนะหรือ? ถือเป็นของขวัญเริ่มต้นสำหรับมือใหม่?
[มีดเล็กคุณภาพต้อย] ระดับ 1
“วิวัฒน์”
เย่ชีเหยียนนึกในใจ
ชั่วพริบตา แรงที่มองไม่เห็นแผ่ผ่านมีดเล็กคุณภาพต้อยเล่มนั้น
กำลังในข้อมูลส่วนตัวก็ลดลงจาก 100 เหลือ 90
[กริชอาคมวาวคม] ระดับ 2
“สำเร็จแล้ว!”
มองกริชที่ส่องประกายแข็งกร้าวในมือ ดวงตาเย่ชีเหยียนเปล่งประกายตื่นเต้น
“พรสวรรค์นี่ทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ ด้วย แถมใช้กำลังไปไม่มากนัก รับได้”
เขาสะบัดกริช คมวาววับฟันผ่านอากาศดังหวีดหวิว เห็นได้ชัดว่าหลังผ่านวิวัฒน์หนึ่งครั้ง กริชเล่มนี้มีคุณภาพเหนือกว่าเมื่อก่อนมาก
ยากจะจินตนาการว่าชาติกำเนิดเดิมของกริชนี้เป็นเศษขยะแบบไหน
“เดี๋ยวก่อน ถ้าแบบนั้นล่ะก็!”
เย่ชีเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองรอบ ๆ
ให้ถูกคือ มองไปที่หัวขบวนรถไฟตู้นี้
“รถไฟ ก็น่าจะวิวัฒน์ได้เหมือนกันนะ?”
ในคำอธิบายพรสวรรค์บอกว่าทุกสรรพสิ่งวิวัฒน์ได้ รถไฟก็น่าจะรวมอยู่ด้วย
เย่ชีเหยียนสูดลมหายใจลึก ดวงตาฉายแววอยากรู้และตื่นเต้นต่อสิ่งที่ไม่รู้
เดินไปที่แท่นควบคุม ราวกับมีเสียงในใจบอกให้รู้ว่าต้องทำอย่างไร เขาวางมือลงบนอุปกรณ์รูปทรงรีนั้น
“วิวัฒน์”