เย่ชีเหยียน ชื่อนี้ราวกับคำสาปที่ถูกจารึกแน่นหนาอยู่ในความคิดของซ่างกวนอิ๋งเสวี่ย
เธอรู้ดีว่าเย่ชีเหยียนเป็นใคร
หัวหน้าขบวนรถไฟที่เข้ามาในแดนรกร้างพร้อมกับเธอในรุ่นเดียวกัน
ทั้งสองเคยติดต่อค้าขายกันมาตั้งแต่เนิ่นนาน
ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งตั้งแต่แรกเริ่ม แข็งแกร่งกว่าหัวหน้าขบวนรถไฟทุกคนในเขตเดียวกันเสียอีก
แต่...
ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยพบว่าตัวเองดูเหมือนไม่เคยเห็นใบหน้าของเขาเลย
ไม่ใช่สิ... ดูเหมือนเคยเห็น?
แต่....ที่ไหน? เมื่อไร?
ศีรษะของซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยปวดหน่วง
ทุกครั้งที่จิตของเธอพยายามจะนึกถึงใบหน้าของ[เย่ชีเหยียน]ในสมอง พลังจิตของเธอก็ตกลงต่ำลงเรื่อย ๆ โดยไม่หยุด
แต่ภายในใจของเธอก็มักมีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมาเสมอ
["ฉันอยากรู้..."]
รู้แล้วมันได้อะไร? ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยไม่เข้าใจ... เธอรู้สึกเพียงว่าตัวเองใกล้จะบ้าเหมือนกับจ้าวอันเข้าไปทุกขณะแล้ว
"เอ๊ะ พี่สาวช่างงวน ไม่เป็นไรนะ?"
เสียงที่ฟังดูน่ารักคนหนึ่งดึงซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยที่กำลังหลงทางกลับคืนมา
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเซื่องซึ้ง มองสาวตาดาวรูปกางเขนตรงหน้า ในชั่วขณะที่สติลอย ดูเหมือนใบหน้าของอีกฝ่ายจะไม่มีอยู่จริงซะอย่างนั้น
แต่มันคงเป็นแค่ภาพลวงตา...
เหมือนกับที่เธอนึกถึงเย่ชีเหยียนไม่ออกนั่นแหละ..
แน่นอน... มันเป็นแค่ภาพลวงตา...
"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ คุณม่อฉื่อ ฉันไม่เป็นไร"
"อืม~ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อ่อ ใช่แล้ว เมื่อวานทำไอเทมอะไรน่าสนใจออกมาไหม? เอ๊ะ พลังจิตพี่ต่ำจังเลยนะ ช่างเถอะ~ อย่าฝืนตัวเองนะ ทำไอเทมให้เยอะ ๆ ดีกว่าอะไรเสียอีก~"