คมเขี้ยวสยองเด่นชัด!
รับรู้ถึงแรงดึงรั้งจากลำกล้องปืน เย่ชีเหยียนก็เหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล
ปัง!!
“โฮก!”
แขนท่อนหนึ่งกระเด็นลอยออกไป ประตูม้วนถูกพังทะลวง เพิ่งถึงตอนนี้เขาจึงได้เห็นชัดเจนว่าชายในประตูนั้นร่างกายบวมเป่งอืดอ้วนตั้งแต่เมื่อไร เหลือเพียงใบหน้ามนุษย์กับแขนที่เพิ่งถูกเขายิงกระเด็นไปเมื่อครู่ พอให้จินตนาการรูปลักษณ์เดิมของอีกฝ่ายได้ราง ๆ
“มาสายเกินไปแล้ว! สายเกินไป! ทำไมถึงไม่มาเร็วกว่านี้! ลูกสาวข้าอยากกินแค่เค้ก! ทำไมพวกพนักงานส่งของไร้ประโยชน์ถึงได้ล่าช้าขนาดนี้! ตายซะ!”
ใจเย็น——
เย่ชีเหยียนหายใจลึก จับจ้องอสูรที่พุ่งเข้าใส่เขาแล้วเหนี่ยวไกต่อเนื่อง
ปัง ปัง ปัง ยิงสามนัดติดต่อเข้าเป้า
แม้ฝีมือยิงปืนของเขาจะแย่มาก แต่ก็ทนไม่ได้ที่อีกฝ่ายตัวใหญ่เกินไป แล้วยังอยู่ใกล้ขนาดนี้
ทว่าต่อให้เป็นปืนไรเฟิลที่อัปเกรดแล้ว แรงยิงก็ยังไม่สามารถทะลวงร่างแข็งแกร่งของอสูรตนนี้
หมัดหนึ่งกระแทกอกเย่ชีเหยียน ส่งร่างเขาปลิวลอยออกไป
เย่ชีเหยียนกัดฟันยันกายลุกขึ้น รู้สึกถึงในท้องที่พลุ่งพล่านราวกับทะเลคลั่ง
หากไม่ใช่เพราะมีเสื้อเกราะกันกระสุนหลังการเสริมพลังเป็นตัวลดแรงกระแทก ทีนั้นเกรงว่าเขาคงสลบไปแล้ว
อสูรร้องประหลาดแล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ปัง——
ปืนลั่นอีกนัด
“ไร้ประโยชน์! ข้าไม่กลัวกระสุนแกหรอก!”
ที่ตอบมันคือกระสุนที่มากกว่าเดิม
ปัง——ปัง——ปัง——
“อย่างนั้นเหรอ? แกไม่ลองก้มดูหน่อย?”