ก้าวออกจากม่านมิตินั้น
ข้าราชการผู้รอคอยอยู่ภายนอกมานานได้กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ทันทีที่เห็นเย่ชีเหยียน
เสียงอึกทึกเมื่อครู่ภายในไม่ได้เบาอย่างที่ไหนเลย
กระทั่งคนทั้งนครชั่วนิรันดร์ยังได้ยินกันชัดถ้วน
โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ซึ่งส่องสว่างนครนี้มานับพันปีค่อย ๆ ริบหรี่ลง
ชาวเมืองต่างรู้สึกถึงความหวาดกลัวเหนือการบรรยาย
พวกเขาไม่กล้านึกภาพว่าถ้าดวงอาทิตย์ดับสูญไป จะเกิดอะไรขึ้น ยิ่งไม่กล้านึกภาพเลยว่าถ้าราชาของพวกเขาเกิดเรื่องขึ้น แล้วจะทำอย่างไร
โชคดีที่ดวงอาทิตย์ยังคงเปล่งแสง
เย่ชีเหยียนมองข้าราชการที่ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยเหงื่อและตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก แล้วยิ้มบาง
ยกมือตบไหล่เบา ๆ
"ไม่ต้องกังวล หัวหน้าของพวกนายไม่เป็นไร เอาเรื่องฉันเถอะ เข้าไปเถอะ ฉันว่าน่าจะมีคนเดียวพอ"
"ขะ ขอบคุณ!"
ข้าราชการไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่เขารู้สึกได้
ดวงอาทิตย์ตอนนี้ ไม่ซ่อนความอ่อนแออีกต่อไป
ก็เพราะเขาคนนี้สิน่า หนุ่มน้อยนามเย่ชีเหยียน
เพราะการมาของเขา ทุกสิ่งจึงเดินไปในทางที่ดีขึ้น
ข้าราชการสูดลมหายใจลึก พูดขอบคุณแล้วก็ก้มศีรษะคำนับเย่ชีเหยียนลงลึกอีกครั้ง
"ท่านเย่ชีเหยียน! อัศวินทุกคนแห่งนครชั่วนิรันดร์! จะจดจำชื่อของท่านตลอดไป! ขอบคุณ! จริง ๆ ขอบคุณจริง ๆ!"
เย่ชีเหยียนเกาหัวแก้เขิน ก็ไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรมากมายนัก
เขายักไหล่ มุ่งหน้าไปยังชั้นสอง ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็หายไปจากสายตา