ชานชาลามิติย่อย
ขบวนรถไฟเทวทูตรัตติกาลของซาเปียหยุดนิ่งอยู่ที่นี่
หล่อนยืนอยู่หน้าประตูขบวนของตัวเอง แล้วส่งกุญแจเปิดมิติย่อยแห่งนี้ให้เย่ชีเหยียน
“ขอบคุณที่มาส่งนะ ระวังตัวด้วย อย่าเข้าใกล้ตัวจิ๋วคนนั้นนัก ถึงเจ้านั่นจะไม่เก่งเท่าพี่สาวอย่างฉัน แต่ก็ยังอันตรายอยู่ดี”
จ้าวซีที่นั่งอยู่ไม่ไกลส่งเสียงครืดในลำคอเบา ๆ หันหน้าหนีไป ไม่พูดอะไร
หลังจากออกจากสนามประลองจูกวงแล้ว
ก็ไม่มีเหตุผลที่จะพำนักในเมืองนี้ต่อไปอีก
เย่ชีเหยียนได้เหรียญรถไฟมา 3,300 เหรียญ ก็ถือว่าพึงพอใจแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจากเมืองนี้ไปเสียที
แต่คนแรกที่ออกเดินทางไปจริง ๆ คือซา
“ฉันจะระวังตัว”
เย่ชีเหยียนยิ้ม แต่สายตากลับกวาดมองเปลือกขบวนแบบเคลื่อนไหวได้ชั้นนอกของรถไฟ
ขบวนของซาก็สวยงามเหมือนทุกครั้ง
หัวขบวนเป็นโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ เทวทูตที่เคลื่อนไหวได้กระพือปีกอยู่บนเปลือกรถไฟ
เหมือนตอนแรกเห็นที่เมืองหมีเหลียงทุกประการ
แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ
ตอนนี้ขบวนของเย่ชีเหยียนก็ไม่ได้มีสภาพโบราณรกร่องแตกพังอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว
ถึงยังไม่มีผิวที่เคลื่อนไหวได้
แต่เขาก็มีโมดูล[ปรมาจารย์การสร้างเปลือกขบวนเคลื่อนไหว]และอัญมณี[อัญมณีตำนาน]นั่นอยู่
สักวันหนึ่ง ขบวนของเขาก็จะเหมือนขบวนเทวทูตรัตติกาลคันนี้ และเขาจะตั้งชื่อพิเศษให้มันสักชื่อ
ถึงตอนนั้น ต้องคิดชื่อให้เท่ ๆ หน่อยเลย
เย่ชีเหยียนคิดเช่นนั้น แสงตาที่แฝงความคาดหวังกลับกลายเป็นความสงสัย