[“ก็ตรงนี้ไง...”]
ผู้ทอดสมอเปล่งประกายในมือของเย่ชีเหยียน
จุดสมอหนึ่งถูกเขาทิ้งไว้ที่ชั้นที่ 2
และผึ้งเข็มใหญ่นาโนอีกหลายตัวก็ถูกปล่อยออกมาจากมิติเมทริกซ์ ลอยเข้าไปรอคอยอย่างเงียบสงบที่ชั้นที่ 2
ที่แห่งนี้ ไม่ว่ากระไรเขาก็ต้องมาเยือนอีกครั้ง
“คุณเย่ชีเหยียน เรามาถึงแล้วครับ”
ลิฟต์พามาถึงจุดสูงสุดของหอคอยนี้
สถานที่ประดิษฐานดวงอาทิตย์
ชั้นที่ 3
หอเอ๋อจื้อ
เจ้าหน้าที่ราชการหยุดยืนอยู่ตรงนั้น โค้งตัวลงเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่มีความตั้งใจจะตามเข้าไปด้วย
เย่ชีเหยียนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วก้าวเข้าไปยังประตูบานหน้า
ชั่วอึดใจ ทุกอย่างก็เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าสีขาวล้วน
ดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างทั่วทั้งนครนิรันดร์กำลังลอยอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา
ที่นี่คือยอดหอคอย
“สวัสดี เย่ชีเหยียน”
เสียงก้องกัมปนาทไร้ชีวิตดังแว่วไปทั่วพื้นที่
เย่ชีเหยียนถอนสายตาจากดวงอาทิตย์ มองไปยังจุดศูนย์กลาง ณ ร่างที่นั่งบนบัลลังก์
เขาไม่ตอบสิ่งใด แต่เดินตรงเข้าไป
มองดูชายหนุ่มที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเบื้องหน้า ใจเต้นแปลก ๆ นิดหนึ่ง แต่ใบหน้ายังเรียบนิ่งเช่นเดิม
“ดังที่ฉันคิด เจ้าก็เป็นหัวหน้าขบวนรถไฟที่มาจากที่รกร้างเช่นกัน”
“ฉันชื่อฟางเฉิง กษัตริย์แห่งโลกนี้ เมื่อพันปีก่อน มาถึงที่นี่ และก่อตั้งนครนิรันดร์ขึ้น”
“พันปี? อัตราการไหลของเวลาในโลกนี้ก็แค่หนึ่งต่อห้าเท่านั้น เจ้าหมายความว่าตัวเองเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟเมื่อ 200 ปีก่อนยุคที่รกร้างใช่ไหม”