[โลกชานชาลาแดนเทวะระดับ 12 · กลไก]
ในส่วนลึกที่สุดของร่างกายของเทพกลไก ผู้ใหญ่โตราวกับหอคอยสูงสุดเพดานฟ้า
เฟืองหนึ่งชิ้นที่มีชีวิตตื่นจากการหลับใหล
มันมองรอบตัวอย่างไม่พอใจผ่านร่างภายนอกอันมโหฬาร
"ใครกล้ารบกวนเทพกลไกผู้ยิ่งใหญ่!"
บรรดาศาสนทูตของมันต้องก้มกราบราบคาบทั้งหมด ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
"แปลก... ไม่มีอะไรเลยนี่"
นับจากครั้งล่าสุดที่มันเดินทางไปยังโลกอื่นเพื่อแผ่ขยายนามของตน ก็ผ่านมาแล้วหลายร้อยปี
เทพกลไกได้ปรับอัตราการไหลของเวลาของโลกแดนเทวะนี้ของตนเอง
แม้จะไม่สามารถทำได้ถึงขีดที่บ้าคลั่งนัก แต่ตลอดหลายร้อยปีนี้ มันก็ได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขสำราญอย่างยิ่ง
แต่อันดับลำดับศักดิ์เทวะของมันกลับลดลงเรื่อย ๆ
เมื่อมีเทพระดับเออีกชุดหนึ่งเข้าร่วม มันก็ร่วงหล่นลงไปถึงอันดับ เอ-108 เสียแล้ว
แต่มันไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย
พูดให้ถึงจุดจบ แม้จะมีร่างกายมโหฬารเช่นนี้ แต่มันก็ยังไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าตัวมันคือเฟืองหนึ่งชิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้เพราะอะไร ในช่วงปีที่ผ่านมา มันมักจะรู้สึกถึงความหวาดกลัวบางอย่างเสมอ
และแหล่งที่มาของความหวาดกลัวนั้น ก็อยู่ไม่ไกลจากตัวมัน
เฟืองแท้จริงของมันหันมองด้านข้าง มันพยายามเข้าใกล้แกนกลางที่เปล่งแสงสีแดงเข้มนั้น และดื่มด่ำกับรัศมีอันนั้น
"แม้จะไม่ได้เป็นเทพต่อก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้แกนกลางนี่อยู่ข้างฉันก็พอ ขอแค่มันเป็นของฉัน เทพอะไร มนุษย์อะไร ไม่สำคัญเลย"
มันคิดเช่นนั้น แล้วก็ตั้งใจจะควบคุมร่างกายเพื่อไปสนุกกับงานเลี้ยงเครื่องจักรที่ผู้ศรัทธาเตรียมไว้ให้