“หลูหมี่เอ๋อร์? เป็นอะไรไป”
หญิงสาวมองชายหนุ่มที่ปล่อยมือจากเธออย่างงงงวย
ความปลื้มปีติในดวงตาคู่นั้นคือสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
แม้ภายนอกของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่นิด แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าไปเอง
“หลูหมี่เอ๋อร์” ยิ้มเบา ๆ ดวงตาเปี่ยมด้วยความเวทนา เขาลูบผ่านใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยว่า
“เธอเคยบอกว่า ยอมสละทุกอย่างเพื่อข้า ใช่ไหม”
“ใช่ หลูหมี่เอ๋อร์ ข้า...”
เปรี้ยง!
ฝ่ามือฟันเพียงครั้งเดียวเจาะทะลุอกของหญิงสาว
ดวงหัวใจที่ยังเต้นแรงถูกคว้าออกมาอยู่ในอุ้งมือของเขา
“หลู...หมี่เอ๋อร์...”
หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเพียงสั่นระริกยกมือขึ้น ใช้ฝ่ามือเปื้อนเลือดลูบไล้แก้มของ “หลูหมี่เอ๋อร์” เบา ๆ
“ทุกสรรพสิ่ง ล้วนเพื่อระเบียบ”
ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเศร้า
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนรอบข้าง เขายืนตรงขึ้น
เกราะหนังที่สวมใส่จนขาดรุ่งริ่งสลายหายไปในพริบตา
รอยสักสีทองอร่ามปรากฏขึ้นที่แผ่นหลัง
ไพ่ระเบียบ 12 ใบก่อเป็นวงแหวน
แต่วงแหวนนั้นยังไม่สมบูรณ์ มุมหนึ่งที่หายไปดูเหลือเกิน
“เมื่อข้าได้มงกุฎของอัสโมเดียสมา ทุ่งรกร้างจะไม่กลับมาวุ่นวายอีกต่อไป ระเบียบ จะครอบงำทุกสรรพสิ่ง”
“เพื่อระเบียบ การเสียสละทั้งปวง ล้วนคุ้มค่า”
ดวงหัวใจนั้นถูกเขาบีบแตกในพริบตา
[ไพ่ระเบียบ·เสียสละ]ส่องเชื่อมกับดวงหัวใจ ก่อเป็นลำดับไพ่ปลอมขึ้นในช่องว่างที่ขาดหายนั้น
แสงทองระเบิดออก!