วันรุ่งขึ้น
เวลา[10:03:02]
สภาพอากาศ: [แจ่มใส]
ตื่นจากห้วงนิทรา
เย่ชีเหยียนรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิวอย่างประหลาด
ความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง แต่ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างแนบอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งของเขา
เหลือบมองลงไป
ตัวอ่อนของผู้กลืนกินความฝันกับหมิงหมิง ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ นั่งอยู่บนไหล่เขาข้างละตัว
เหมือนจะรู้ว่าเขาตื่นแล้ว เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็ตื่นขึ้นพร้อมกัน
หมิงหมิงส่งเสียงกังวานโปร่ง วาบเข้ามาคลอเคลียใกล้แก้มเขาอย่างดีใจ
ส่วนตัวอ่อนของผู้กลืนกินความฝันที่เหมือนแมงกะพรุนก็เลื่อนจมหายเข้าไปในอกเสื้อของเขาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่ามันแค่เปลี่ยนที่เพื่อนอนต่อ
[พละกำลัง: 320][จิตใจ: 300(ประจักษ์แจ้งในสัจจะ)(เงาแห่งจุดจบ)]
“หืม?สภาวะอ่อนล้าหายไปแล้ว เร็วจริง ลีเซ็ต ฉันไม่ได้หลับไปอีกหนึ่งวันหนึ่งคืนใช่ไหม?”
สาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างตัวเขาส่ายหน้า
ยื่นมือซ้ายออกมาแบ แขนขวาชูสามนิ้ว
“แปดชั่วโมง~”
“...ฉันนึกว่าเธอจะบอกว่าฉันหลับไปแปดวันซะอีก”
เย่ชีเหยียนมองค่าพละกำลังที่ฟื้นคืนเต็มที่แล้วครุ่นคิดเงียบ ๆ
“เพราะเลือดถาวรงั้นเหรอ?ไม่...มีความเป็นไปได้มากกว่า ก็เพราะพวกมันสินะ”
บีบแก้มหมิงหมิงเบา ๆ
ล้างหน้า แปรงฟัน กินข้าว ทุกอย่างเหมือนปกติ
เวลา[12:04:33]
เย่ชีเหยียนเข้าไปในหัวขบวน เรียกจอแสงของระบบขึ้นมา
“เอาล่ะ ได้เวลาไปสถานีต่อไปแล้ว”
[ทางแยกแห่งโชคชะตาทำงาน]
[โปรดเลือกโลกชานชาลาต่อไปนี้ เพื่อเป็นสถานีที่สี่สิบของคุณ]