เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 37 หมาป่าสีเงินอัสนี! ออกจากชานชาลาที่หก

6 นาที· 1.3K คำ

"บัดซบ บัดซบ บัดซบ! ไอ้เย่ชีเหยียนนั่นมันถึงกับลบเพื่อนฉัน!? แล้วยังขายของตัดราคาถูกกว่าแบบนี้ ตั้งใจหาเรื่องฉันหรือไง!?"

สีหน้าหลี่เสี่ยวเชิงย่ำแย่เหลือเกิน

มองดูรายชื่อเพื่อนที่มีข้อความแจ้งเตือนชัดแจ้งว่าตนถูกลบไปแล้ว ความรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

"ในเมื่อเลือกหาเรื่องฉัน งั้นก็รอไปเถอะ ฉันจะทำให้แกได้รู้จักคำว่าเสียใจ!"

รอบตัวเขา ไม้กับโลหะจำนวนมากยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่

หลี่เสี่ยวเชิงหัวเราะออกมาอย่างลำพองใจ

"สมแล้ว ฉันนี่แหละผู้ถูกเลือก ทุกสามสถานีฉันก็อัปเกรดได้ ใครจะตามฉันทัน ฮ่าๆๆๆ!"

"อัปเกรด!"

หลี่เสี่ยวเชิงสละวัตถุดิบ ยกระดับขบวนขึ้นเป็นระดับสาม

ตอนที่เขาอยากส่งข้อความนี้เข้าไปในห้องแชตเพื่อโอ้อวดสักหน่อย จู่ๆ ก็สังเกตอะไรบางอย่าง เลิกคิ้วขมวด

"หินไฟ หินเหล็กไหล? ทอง? เงิน? นี่มันอะไรกัน?"

"ช่างเถอะ ยังไงก็มีพรสวรรค์ฉัน จะเอาวัตถุดิบอะไรมาให้ข้าก็หาได้ทั้งนั้น"

"เดี๋ยว... ทำไมฉันเลือกไม่ได้?"

ความคิดน่าสะพรึงกลัววาบขึ้นในหัวหลี่เสี่ยวเชิง

พรสวรรค์ของเขาเลือกได้แค่วัตถุดิบขั้นพื้นฐานเท่านั้น และในวัตถุดิบพื้นฐานก็มีเพียง โลหะ ไม้ และชิ้นส่วนจักรกล

ส่วนเงินมิธริล ทอง หินไฟ หรืออะไรพวกนั้น ไม่อยู่ในนี้

พรสวรรค์ของเขา จำกัดได้เพียงเท่านี้

————————

"กว่าจะได้กินข้าวสักที"

เวลาหยุดเทียบหกชั่วโมง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป