"นักเดินทาง?"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ชีเหยียน หัวหน้ากองคาราวานก็สำรวจเขากับลีเซ็ตตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลังจากไม่พบอาวุธบนตัวเย่ชีเหยียน บรรยากาศตึงเครียดก็ค่อย ๆ จางหายไปบ้าง
ทว่า เสื้อผ้าที่สะอาดหมดจดและไร้ร่องรอยเสียหายของทั้งสองคน ก็ยังทำให้เขาคลางแคลงใจ
"เพื่อนเอ๋ย ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ ในทะเลทรายไม่เพียงแต่มีการลงทัณฑ์จากเทพเจ้า พวกโจรทะเลทรายก็ออกปล้นชิงไปทั่วทุกหนแห่ง เวลานี้ เจ้ายังบอกว่าตนเป็นนักเดินทาง? ข้า..."
หัวหน้ากองคาราวานพูดไม่ทันจบ
องครักษ์คนหนึ่งขี่อูฐตรงมาจากแดนไกลด้วยท่าทางลนลาน
"ท่ะ ท่านหัวหน้า! แย่แล้ว แย่แล้ว! พวกโจรทะเลทรายตามมาแล้วขอรับ!"
เมื่อได้ยินคำว่าโจรทะเลทราย ทั้งกองคาราวานก็พลันตกอยู่ในความโกลาหล
"พวกเจ้าก็รีบหนีเถอะ! ไอ้พวกบ้ามันไม่ปล่อยใครไว้หรอก! โดยเฉพาะผู้หญิงสวย ๆ!"
โดยไม่ทันคิดสิ่งอื่นใด หัวหน้ากองคาราวานก็กระโดดขึ้นหลังอูฐ ตั้งท่าจะเผ่นหนี
แต่ในชั่วขณะนั้น กลุ่มโจรจำนวนมากที่ขี่ม้าศึกข้ามสันทรายมาก็กรูเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนกึกก้อง
อุปกรณ์ที่พวกมันถืออยู่ไม่ใช่ของธรรมดา พายุทรายพัดหอบไปกับม้าศึก ทำให้พวกมันตามมาถึงได้ในชั่วพริบตา
"เฒ่าเอ๋ย คิดจะหนีไปไหน? ฮ่าฮ่าฮ่า! จอมเวทย์ ขังพวกมันไว้ให้ข้า!"
นักเวทย์หลายคนที่ถือไม้เท้าอยู่ด้านหลังสวดคาถา กำแพงทรายสูงชันผุดขึ้นมาจากพื้น ขวางทางหนีของกองคาราวาน
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
หัวหน้าโจรทะเลทรายหัวเราะเหี้ยมแล้วกระโจนขึ้นมา ในมือถือดาบโค้ง กระโดดใหญ่เพียงครั้งเดียวก็มาลงตรงหน้ากองคาราวาน