"อืม..."
เหนื่อยจัง
รู้สึกเหมือนเพิ่งออกมาจากห้องอบไอน้ำ
เย่ชีเหยียนหาวอย่างงัวเงีย
เขาขยี้ตา พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง
ยังไม่ทันที่สติจะตื่นเต็มที่ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหูเป็นระลอก
"?"
มองตามเสียงไป
วินาทีที่เห็นแถบแสงคู่แม่ลูกกระพริบอยู่ สติก็กลับมาในทันที ไม่สนใจเรื่องอื่น ใช้การจับกุมของผู้พิพากษา อัญเชิญวอลล์อีที่รออยู่ไม่รู้ว่านานแค่ไหนออกมา
หุ่นยนต์ตัวเล็กพุ่งเข้ามาเกาะข้างเตียงทันทีที่ปรากฏตัว
ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความกังวล ก้ามปูกลโบกไปมา ดูเหมือนจะรู้ว่าเย่ชีเหยียนอยู่ในสภาพไม่ค่อยดีนัก จึงรีบยื่นท่อนไม้ที่หามาได้ให้
"ลำบากแล้ววอลล์อี ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร"
"เฮ้อ... ข้าหลับไปกี่วันแล้ว?"
ลีเซ็ตที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามา
ใบหน้าไร้รอยยิ้มเช่นเคย ยกสามนิ้วขึ้น
"นายท่าน สามวัน เป็นห่วง... ดีขึ้นหรือยัง"
ลีเซ็ตเองก็เป็นห่วงร่างกายของเย่ชีเหยียนเช่นกัน
มันเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากเย่ชีเหยียนขึ้นนั่งบนบัลลังก์ปีศาจตนนั้น
การลาดตระเวนถอนตัวจากโหมดทะลวงขั้น พามันกลับมาที่ขบวนรถไฟ
ลีเซ็ตกับอีฟช่วยกันอุ้มเขากลับไปที่เตียง
พื้นที่ทั้งหมดในสนามรบแห่งนี้ ถูกห้ามไม่ให้สิ่งมีชีวิตใดเข้าใกล้
นับจากวันนั้น เย่ชีเหยียนตกอยู่ในห้วงนิทราตลอดสามวัน
และในสามวันนี้ ปิศาจดาร์กเรเวนก็ไม่ได้อยู่เปล่า มันถือกระสอบหนังงู เก็บรวบรวมอุปกรณ์และวัสดุที่ยังอยู่ในสภาพดี