"ไอ้ขี้โกง! นายอย่าคิดว่าตัวเองชนะแน่นอก! ฉัน...ฉันคือเทพผู้ยิ่งใหญ่! มนุษย์จำพวกน้อยๆ มนุษย์เช่นนาย!"
เทพแห่งพิธีสาปเริ่มส่งเสียงคำรามอย่างไร้อำนาจ!
มันรับรู้ถึงความหวาดกลัว
เพราะอีกาขนดำไอ้เวรนั่นจ้องมันอยู่ด้วยสายตาราวกับมองศพ
เสียงร้องที่น่าขยะแขยงที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว ยิ่งทำให้มันรู้สึกว่าเทวะของตัวเองกำลังถูกปนเปื้อนด้วยแนวคิดบางอย่างที่ไม่กล้าคิดตาม
พลังที่ต่อสู้กับฟางเฉิงจนเสื่อมถอยลงมานับพันปีจนเหลือเพียงเท่านี้ ไม่ใช่คู่มือของฝ่ายปีศาจเลยแม้แต่น้อย
แม้กระทั่ง...น้ำตาแดงยังไม่ทันชักดาบ
เพราะ...
มันไม่มีเทวกาย
สิ่งที่พวกปีศาจเหล่านั้นอวดอ้างว่าเป็นเทพพึ่งพาได้มีเพียงสองอย่าง
เทวะ และเทวกาย
แม้แต่โกบลินที่เคยอ่อนแอที่สุดในบรรดาเทพระดับ C ร่างกายของมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ความสามารถของหัวหน้าขบวนรถไฟธรรมดาจะทะลวงได้
แต่เทพแห่งพิธีสาปไม่เหมือนกัน
ร่างของมันถูกฟางเฉิงทำลายกระจายมานานแล้ว
เพียงเพราะ[คำสาป]ทำให้มันยังคงปรสิตฟางเฉิงได้ตราบใดที่เขายังมีชีวิต และผ่านการดูดกลืนยาวนานถึงพันปี ร่วมกับคำสาป ดึงพลังของเขาเสริมเข้าสู่เทวะของตัวเอง
ทว่าแม้เช่นนั้น มันก็ยังไร้ร่างกาย
จนถึงวินาทีที่จิตวิญญาณของฟางเฉิงดับสูญนิรันดร์ มันจึงจะได้เกิดใหม่อย่างแท้จริง ให้เทวะบำรุงเลี้ยงเนื้อร่างที่ยึดครอง
น่าเสียดาย~
มันไปเจอเข้ากับเย่ชีเหยียน