พร้อมกับการมาถึงของพลังเทวะสูงสุด
แม้มวลสมาชิกตี้ซวี่จะกลับมาใช้ลำดับไพ่ได้อีกครั้ง
แต่สถานการณ์ในสนามรบก็ยังเลวร้ายสุดขีด
พวกแวมไพร์ก็ส่วนหนึ่ง
ที่หนักกว่า คือพายุที่โหมกระหน่ำมาจากถิ่นร้างพันธุ์
สายลมเหล่านี้พัดจากทุกสารทิศ ไร้กฎเกณฑ์ ไร้ทิศทาง
มันกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวไม่หยุดหย่อน
ซากศพ ซากอาคาร กระทั่งยังสามารถแทรกแซงการโจมตีของผู้คนที่กำลังต่อสู้ได้
สำหรับนายสถานีระดับสูงยังพอว่าได้ แต่ละคนมีวิธีป้องกันตัวของตัวเอง อาศัยอาคารเป็นที่กำบัง ยังพอต่อสู้ประคองสถานการณ์ไปได้
แต่สำหรับคนธรรมดานั้น สายลมเหล่านี้ไม่ต่างจากคมมีดที่แหลมกริบ
พัดผ่านที่ใด เพียงเนื้อหนังสัมผัสออกมาแค่เสี้ยวเดียว ก็จะทำให้ร่างของผู้คนเกิดบาดแผลที่ถูกกรีดตัดขึ้น
ยังไม่ต้องพูดถึงเศษทราย เศษซากอาคาร และ...แขนขาขาดวิ่นที่ถูกพายุพัดพามา
สายลม ทำลายเมืองโซโลสิ้น
นี่คือหายนะ นี่คือจุดจบ
ภายในความว่างเปล่า
จูซิงถูยังคงยืนอยู่ ณ ที่นี่
เสี้ยวหนึ่งของสติสัมปชัญญะของเทพเทียมสูงสุดตนนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ที่นี่ เผชิญหน้ากับนาง
"ต่อไป...จะทำยังไงดีนะ"
จูซิงถูพึมพำรำพันในใจ
นางยังคงมองไม่เห็นอะไรเลย เบื้องหน้ามืดมิดไปด้วยความมืดมน คล้ายกับคำกระซิบของโชคชะตา ถึงอนาคตของเมืองโซโล
ตึง—
ตึง—
ตึง—
เสียงระฆังสามทีก้องกังวาน
ท่วงทำนองนี้ผุดวาบขึ้นภายในจิตใจของผู้คน
ซาเย่ยืนอยู่บนที่สูง จ้องมองเงาร่างหนึ่งในพายุใหญ่ยักษ์นั้นอย่างเงียบเชียบ
"มาแล้วสินะ"