ฟันเฟืองกำลังบิดหมุน
เทพแห่งกลไกผู้สถิตในแดนจักรกลกำลังเสวยเครื่องบูชาที่สาวกถวาย ณ โลกหนึ่งแล้วโลกเล่าที่ศรัทธาในตัวมันแผ่ขยายไปถึง
เนรมิตปาฏิหาริย์ลงเป็นครั้งคราว แล้วรับการสดุดีจากสาวกที่โง่เขลาและอ่อนแอเหล่านั้น
เทพแห่งกลไกเสวยสุขจากสิ่งนี้อย่างยิ่ง
มันคือเทพ แต่มิได้เกิดเป็นเทพมาแต่ต้น เดิมทีมันเป็นเพียงฟันเฟืองเล็ก ๆ เท่านั้น เพียงแต่ได้สัมผัสแก่นพิเศษอย่างหนึ่ง จึงสั่งสมวันเวลาจนมีจิตสำนึกของตัวเอง
และใช้เวลาอีกนับไม่ถ้วน ในที่สุดก็ก้าวขึ้นสู่เส้นทางการเป็นเทพ
จากลำดับขั้นซีที่ต่ำต้อย ตอนแรกถูกเทพก็อบลินใช้เป็นเครื่องมือ มาจนถึงตอนนี้ขึ้นถึงขั้นเออันดับที่สี่สิบเก้า
เทพแห่งกลไกภูมิใจในความพยายามของตนยิ่งนัก
แต่ทุกครั้งที่มันนึกถึงอันดับที่สี่สิบเก้าครั้งก่อนกลายมาเป็นอันดับที่ห้าสิบห้าในตอนนี้ แก่นลึกที่สุดภายในร่างมหึมานั่นก็จะปวดร้าวขึ้นมา
"ไอ้มนุษย์บัดซบ!! ไอ้นายสถานีเวร! อย่าให้ข้าเจอแกเป็นอันขาด! ไม่งั้นข้าจะโยนแกเข้าไปในฟันเฟืองบดให้เป็นชิ้น..."
[หรือว่าท่านก็เป็นไอ้ขี้ขลาดเหมือนก็อบลิน?]
"หืม?!"
ทันใดนั้น มันก็ได้ยินเสียงหมิ่นประมาท!
ใคร?!
กล้าดียังไงมาพูดจาเช่นนี้ในโบสถ์ของมัน!?
มันเทพแห่งกลไกผู้ยิ่งใหญ่ ไอ้ก็อบลินกระจอกนั่นคู่ควรเอามาเทียบกับมันงั้นรึ!
ถึงตอนนี้มันจะไม่ใช่คู่มือของพวกสัตว์ประหลาดหนังเขียวนั่น แต่สักวันหนึ่งเถอะ!