ถึงแม้เย่ชีเหยียนจะไม่เคยเห็นเทพแท้อีกต่อหลายองค์
ถ้านับรวมดวงตาที่มีปีกซึ่งเขาเห็นหลังเข้าสู่ที่ราบรกร้างไม่นาน อันคือ[หมอกสีเทา]
ก็มีเพียงสามองค์เท่านั้น
[ความตาย][หมอกสีเทา][ห้วงลึก]
ส่วนสายลมในเมืองโซโลนั้น
เย่ชีเหยียนคิดว่า ไอ้ตัวนั้นไม่น่าจะนับเป็นเทพแท้หรอก
สององค์แรกลึกลับและทรงพลัง แต่[ห้วงลึก]ต่างออกไปเพียงหนึ่งเดียว
ดูเหมือนมันจะไม่ฉลาดสักเท่าไหร่
กลับกลายเป็นเหมือนเด็กที่เกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ ไม่เคยฝึกฝน ไม่เคยเจ็บปวด แต่บัดนี้กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้
ขำจนรู้สึกไร้สาระอะไรแบบสุด ๆ ไปเลย
แทบจินตนาการไม่ออกว่าไอ้ตัวนั้นจะอยู่ในระดับเดียวกับ[ความตาย]ได้ยังไง
["ไม่ขำ รับค่าเสียหายทางจิตใจไปเลย"]
["เอ๊ะ! น้องเย่คุณแน่ต้องโกหกแน่ ๆ (>_<)3 เมื่อกี้ข้าเพิ่งอัปเกรดขบวนรถไปหนึ่งขั้น ตอนนี้ไม่มีตังค์แล้ว ๆ ไม่มีแล้วจริง ๆ"]
["งั้นไอ้ตัวนั้นหนีไปไหน"]
["ฮิฮิ~"]
["ไม่บอกก็ช่างเถอะ ข้ามีธุระ"]
["เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ! คุณนี่มันจริง ๆ ไป ไม่มีความอดทนเลยสักนิด คำตอบก็คือ ฉันไม่รู้ ห้วงลึกแม้จะไม่ค่อยฉลาด แต่ก็มีชีวิตมายาวนานขนาดนั้นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดาสิ่งมีชีวิตแห่งห้วงลึกที่มันพาหนีไปก็มีตัวระดับ 13 กับ 12 อยู่ไม่น้อย
ตอนนี้นางแน่ ๆ ต้องอยู่ในโลกชานชาลาสักแห่ง กำลังหาวิธีพาตัวเองกลับเข้าไปในม่านห้วงลึกอยู่ ขอแค่นางกลับไปได้ ไม่ว่าจะเทพแท้หรือเทพเทียม ก็ต้องล่าถอยเท่านั้น"]