ภายในคาเฟ่
เฟิงเฟิงนั่งตรงหน้าเย่ชีเหยียนอย่างเคร่งขรึม
ลีเซ็ตยิ้มแฉ่งถือกาแฟหนึ่งแก้วมาวางไว้ตรงหน้าเธอ
“ขอบคุณ...งั้นพี่ชายคะ คนที่จัดการทดสอบชานชาลานี้ขึ้นมา ไม่คิดว่า...จะเป็นพี่เองนะ”
“ประมาณนั้นแหละ ฉันอยากถามแกมากกว่า ไปเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่ได้ยังไง”
เฟิงเฟิงหัวเราะขื่น ๆ ราวกับในที่สุดได้เจอเพื่อนที่รู้จักกันจริง ๆ จึงเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ซ่อนเก็บแม้แต่ครึ่งเดียว
ตั้งแต่[ลม]ที่ดับสูญ ไปจนถึงการถูกบังคับส่งตัวเข้าสู่ขบวนรถไฟ แล้วก็การคุยโต้ตอบกับผู้คนในเขตที่ตนอยู่ จากปากของเธอ เย่ชีเหยียนได้รู้ถึงความพิเศษของหัวหน้าขบวนรถไฟรุ่นนี้มากมาย
ยกตัวอย่างเช่น ชานชาลามือใหม่ของพวกเขาตั้งแต่สถานีแรก ก็มีโลกชานชาลาจำนวนมากที่หัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่ต้องรวมทีมกันฝ่าด่าน
การรวมทีมแบบนี้ไม่ได้ถูกจำกัดไว้แค่เขตเดิมของมือใหม่ คนหนึ่งล้าน หนึ่งร้อยเขต ได้แลกเปลี่ยนกันมากขึ้นเพราะเหตุการรวมทีมข้ามเขต
เธอจึงรู้ว่าในเขตอื่น ๆ มีหัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่จำนวนมากที่เก่งกาจจนแทบไม่เหมือนมือใหม่เลย
อย่างชายเสื้อคลุมดำสวมหน้ากากยิ้มแฉ่งจากเขต A-9 รุ่นเดียวกันนี้ที่เต็มไปด้วยปริศนา ไม่มีใครรู้ชื่อ แต่หัวหน้าขบวนรถไฟที่เจอกันทุกคนต่างได้รับความช่วยเหลือจากเขา กระทั่งหัวหน้าขบวนในเขตของเขาขาดแคลนทรัพยากร เขาก็ไม่เคยตระหนี่ที่จะแบ่งปันทรัพยากรของตน