“ฉันจะให้อิสรภาพที่แท้จริงแก่พวกเจ้า!!”
ความโกลาหล! การก่อกบฏ!
และแล้ว..
การปราบปราม!
หัวหน้าขบวนรถไฟหลายคนไม่พอใจกับทางเลือกของโจเอลนัก แต่...ก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาทำเกินไป
ถ้าหากพวกเขารู้ตัวมาก่อนว่ายานสตาร์ชิปทั้งสี่ลำของเมืองนี้คือตู้โดยสารของขบวนรถไฟโจเอลตั้งแต่แรก ก็คงไม่มีใครทิ้งสัมภาระของตัวเองไว้ที่นี่ และยิ่งไม่มีใครตั้งกิลด์ขึ้นที่นี่
หัวหน้าขบวนรถไฟย่อมรู้จักรถไฟของตัวเองดีที่สุด
ถ้าพูดกันตามตรง ตู้โดยสารของหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสูงสุดสักคนนั้น ช่างน่าสะพรึงเหลือเกิน
ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่พิเศษภายใน ตู้รถแบบเคลื่อนที่ได้ที่ราคาแพงลิบลับนานาชนิด หรือสิทธิ์และอาวุธของตัวรถไฟเอง
ไม่มีใครอยากอยู่ในตู้โดยสารของคนอื่นหรอก
คนที่ออกมาดื้อรั้นจริง ๆ คือพวกคนธรรมดาต่างหาก
แต่ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้เข้าใจอยู่ดีว่าตัวเองลุกฮือขึ้นไปเพราะอะไร
เพื่อความอยู่รอด? เพื่ออิสรภาพ?
แต่โจเอลก็ให้อิสรภาพแก่พวกเขาแล้วนี่นา
พวกเขาก็แค่กลัวเท่านั้น
กลัวว่าเมื่อสูญเสียผู้ครองเมืองอย่างโจเอลไปแล้ว ผู้ที่จะมาปกครองประเทศบนเรือลำนี้ต่อไป จะเป็นคนแบบไหนก็ไม่รู้
แต่โจเอลไม่แคร์เรื่องนี้เลยสักนิด
เขาให้เวลาคนเหล่านี้สิบวัน ถึงกับติดต่อกับผู้ครองเมืองอีกหลายเมืองเพื่อให้ส่งคนมารับ จะเลือกพาคนธรรมดาที่ไม่อยากอยู่ต่อไปกลับไปก็ได้ตามใจ
ในจำนวนนั้นรวมถึงจ้าวซีด้วย
เมืองโซโลจะรับคนบางส่วนเข้า แต่มีเงื่อนไขว่าก่อนเข้าเมืองต้องทำการประทับตราพิเศษ เพื่อป้องกันไม่ให้มีระเบิดทางจิตหรือทางกายฝังอยู่ในสมองหรือร่างกายของคนเหล่านี้