เย่ชีเหยียนเดินกลับไปกลับมาหลายรอบ ขนอาหารในครัวและเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ไปเกือบหมด
เขายังไม่ลืมว่าในคฤหาสน์ยังมีคนเป็น ๆ อยู่สองคน
ดังนั้นจึงไม่ได้เอาทั้งหมด
เที่ยวสุดท้ายที่เดินออกจากคฤหาสน์ พ่อบ้านชราที่ยืนอยู่หน้า ประตูเหล็กมาตลอดพลันเรียกเขาไว้
“ท่านบาทหลวง!”
เย่ชีเหยียนหยุดฝีเท้า หันกลับไปมอง
เห็นพ่อบ้านชราจูงมือยามที่เสียสติโค้งคำนับให้เขาครั้งหนึ่ง
“ท่านบาทหลวง ขอบคุณที่ช่วยชีวิต หากมีโอกาส ข้าจะต้องตอบแทนท่านอย่างแน่นอน สิ่งนี้ขอให้ท่านรับไปเถิด”
“อ่า ขอท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้บอกเป็นนัยว่าท่านเดินไปมามากเกินไป ต่อให้ท่านจะขนคฤหาสน์ให้ว่างเปล่าก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าท่านจากไปอย่างนี้จริง ๆ ต่างหากที่จะทำให้ข้าเสียใจ”
กลัวเย่ชีเหยียนจะคิดมาก พ่อบ้านชราจึงอธิบายอีกประโยค แล้วยื่นกล่องไม้ที่ผูกริบบิ้นไปให้ในมือเขา
“นี่คือ?”
เย่ชีเหยียนเปิดกล่องไม้ เห็นของข้างในแล้วค่อนข้างประหลาดใจ
พ่อบ้านชราส่ายหน้า ถอนหายใจตอบกลับว่า:
“ดูสีหน้าท่าน ก็คงรู้จักบริษัทรันเช่นกัน นี่คือเงินตราที่ใช้แลกเปลี่ยนกับพวกเขา มีเงินตราพวกนี้แล้วก็สามารถซื้ออะไรก็ได้จากพวกเขา ท่านเจ้าบ้านเก็บสะสมมาหลายปี สุดท้ายก็มีเพียงสามเหรียญนี้เท่านั้น ในเมื่อท่านเจ้าบ้านตายไปแล้ว สู้ให้ท่านบาทหลวงไปเสียดีกว่า ก็ถือว่า เป็นการตอบแทนเล็กน้อยที่ช่วยชีวิตไว้”