นาทีที่สิบที่จอดที่สถานี
ในท้องฟ้าสว่างจ้า แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างรถไฟกระทบใบหน้าเย่ชีเหยียน
แสงแยงตาปลุกเขาให้ตื่น
เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง
นอกหน้าต่างรถไฟ ทิวไม้หนาทึบกว้างไกลสะท้อนเข้าตา
ที่นี่ ไม่ใช่ทุ่งรกร้าง นี่คือสถานีหรือ?
เขาตั้งสติได้ ความทรงจำก่อนหมดสติหลั่งไหลเข้ามาดุจกระแสน้ำ
ก้มมองลงไป หีบสมบัติทื่อ ๆ ราวกับก้อนเหล็กวางอยู่นิ่ง ๆ ที่พื้น
[หีบสมบัติระดับ 5](เปิดได้)
สำเร็จแล้ว! เขาทำการวิวัฒน์ครั้งนี้สำเร็จแล้วจริง ๆ!
นั่นก็หมายความว่า!
เขามองไปที่ช่องพรสวรรค์ในหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว
[วิวัฒน์: สามารถใช้พละกำลังหรือพลังจิต วิวัฒน์และพัฒนาสิ่งใด ๆ ก็ได้ที่มีอยู่ ไม่จำกัดประเภท ไม่จำกัดระดับ ไม่จำกัดสภาพสมบูรณ์หรือเสียหาย ไม่สนการต่อต้าน]
คำอธิบายเพิ่มมาสี่ตัวอักษรเท่านั้น
ไม่สนการต่อต้าน
เพียงพอแล้ว
เขาทำสำเร็จ
"เป็นไปได้จริง ๆ ด้วย"
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าเย่ชีเหยียน
เขามองขึ้นไปเหนือรถไฟตรงที่ตั้งหอสังเกตการณ์ ความรู้สึกที่ไม่สามารถวิวัฒน์ได้แต่เดิมหายไป เหนือกว่าระดับ 4 ไม่มีสิ่งกีดขวางอีก
พันธนาการของพรสวรรค์ถูกทำลายลงได้หลังจากวิวัฒน์ตนเองสำเร็จ
ท่ามกลางความตื่นเต้น เย่ชีเหยียนเริ่มสังเกตรอบตัว
ตอนที่เขาหมดสติ เขาได้ยินเสียงบางอย่างลาง ๆ
สถานีที่ถูกสุ่มเลือกนี้ คือแบบที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด
ชานชาลาสังหาร
การสังหาร กับการล่า สองอย่างนี้ต่างกันตรงไหน? เย่ชีเหยียนไม่รู้เลย