ปัง——ปัง——
"เสียงดังจริง..."
เสียงปืนที่ดุเดือดดังก้องไปทั่วทุ่งร้าง
เย่ชีเหยียนถูกเสียงนี้ปลุกให้ตื่นขึ้น เขาลืมตาอย่างอ่อนล้า สายตากวาดไปนอกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ ดวงตาสีแดงฉานคู่แล้วคู่เล่ากำลังไล่ตามรถไฟภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน
"อะไรวะนั่น? น่ากลัวชิบ"
ภาพที่น่าสะพรึงกลัวทำให้เขาตื่นเต็มตาในทันที
เขารีบไปที่หัวขบวน ถึงได้รู้ว่าระบบเตือนภัยทำงานนานแล้ว
"เดี๋ยวนะ นี่คืออันตรายยามค่ำคืนที่ประกาศบอกไว้รึเปล่า?"
เย่ชีเหยียนนึกถึงคำพูดของประกาศหลังจากจบสถานีที่สาม
[หมาป่าจันทร์เลือด](ระดับ 1)
[ความเร็วการล่า: 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง]
เมื่อเห็นข้อมูลมอนสเตอร์ที่รถไฟระบุ เขาก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
ดีแล้ว ความเร็วของรถไฟเกินสามสิบกิโลเมตรก็จะไม่ถูกตัดสินว่าอยู่ในภาวะอันตราย
และรถไฟระดับสองยิ่งทำความเร็วได้ถึงสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ดีแล้ว เขาไม่ต้องกังวลมากเกินไปว่าจะถูกมอนสเตอร์พวกนี้ไล่ทัน
ล้างหน้าด้วยน้ำสะอาด เป่าลมเย็นสักพัก เย่ชีเหยียนจึงตื่นเต็มที่อย่างสมบูรณ์
[01:44:13]
ตีหนึ่งกว่าแล้ว
ความง่วงของเขาหายไปจนหมด
เปิดห้องแชต เมื่อเห็นจำนวนคน รูม่านตาของเขาหดลงทันที
[4130/10000]
เดี๋ยวนะ ตอนกลางวันมีกี่คนนะ?
เขาจำได้ลาง ๆ ว่าเจ็ดพันกว่าเกือบแปดพัน?
นั่นหมายความว่าในช่วงที่เขาหลับ มีคนตายในทุ่งร้างไปแล้วกว่าสี่พันคน? และจำนวนนี้ยังคงเพิ่มขึ้น
ความรู้สึกหนาวเย็นวาบขึ้นมาทันที ทำให้แผ่นหลังของเย่ชีเหยียนเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น