รุ่งเช้า
สภาพอากาศยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
ชาวราตรีต่างสรรเสริญพระคุณของฟ้า
พวกเขาไม่ชอบกลางวัน จะมีชีวิตอยู่ได้ก็ต่อเมื่อดื่มด่ำอยู่ท่ามกลางความมืดเท่านั้น
ฝนน้ำแข็งช่วงนี้ทำให้หลายคนต้องทนหนาวสั่น
บ้านหลายหลังที่ไม่แข็งแรงพอก็ไม่อาจกันความหนาวได้
แต่ถึงกระนั้น
ท้องฟ้าก็ยังมืดอยู่
ตราบใดที่ยามราตรียังมืดสนิท พวกเขาก็ยังอดทนต่อไปได้
จากปากของชาร์ลี เย่ชีเหยียนได้ทราบว่า
พวกเขาผู้เป็นบุตรแห่งราตรีเหล่านี้ เมื่อมีแสงแดดจะต้องตกอยู่ภายใต้คำสาปของราชาครีด ร่างกายอ่อนแรง อ่อนล้า และในหัวจะมีความคิดแปลก ๆ ที่นึกไม่ออกว่ามาจากไหนผุดขึ้นเป็นระยะ
พวกเขาคือมนุษย์แห่งราตรี
จึงมีอยู่ได้เฉพาะในยามกลางคืนเท่านั้น
ช่วงเวลากลางวันของมนุษย์ธรรมดา กลับเป็นเวลาที่พวกเขาพักผ่อนและหลบซ่อนจากแสงสว่าง
ตอนนี้ฝนน้ำแข็งมาถึงแล้ว
รัศมีของราชาครีดถูกกลืนหายไปใต้เมฆหมอก
ชาวราตรีแม้แต่ต้องการการนอนหลับก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
ฝนน้ำแข็งครั้งนี้จะยาวนานเท่าไรไม่มีใครทราบ
ช่วงเวลาแบบนี้แหละ คือจังหวะทองของการลอบสังหารราชาครีด
ฉะนั้น ชุมชนของชาวราตรีจึงเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับสงคราม
นักลอบสังหาร คือใบมีดอันคมกริบที่จะแทงลงใจกลางของราชาครีดเป็นครั้งสุดท้าย
นั่นคือสิ่งที่ชาร์ลีได้รับการสั่งสอนมา
เย่ชีเหยียนจ้องมองเขาและเด็กหนุ่มสาวอีกสามคนอย่างเงียบสงบ