จ้าวหลินที่เพิ่งเทเลพอร์ตขบวนรถไฟของตนมาถึง หันกลับมาเห็นการ์ดสีขาวเงินหมุนอยู่บนปลายนิ้วของเย่ชีเหยียน ก็ถึงกับเหม่อไปชั่วขณะ
หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
ความรู้สึกโหยหาอย่างถึงที่สุดผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
และครั้งล่าสุดที่เกิดความรู้สึกเช่นนี้ คือตอนที่เดินขึ้นไปถึงยอดแท่นบูชาแล้วเห็นการ์ดกลยุทธ์ที่ชื่อว่าเกมเป่ายิ้งฉุบ
"พี่ชีเหยียน การ์ดใบนี้มัน..."
"การ์ดกลยุทธ์ เธอคงเคยเห็นแบบนี้มาก่อน อยากได้ไหม?"
"อยาก... อะ ไม่ไม่ไม่ คือมัน ยังไงนี่ก็ของพี่..."
เธอเผลอหลุดปากพูดความคิดที่แท้จริงในใจออกไป
แววตาแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้เลยไม่ว่าจะทำเช่นไร
"อยากได้ก็ขายให้"
"จริงเหรอ?! ขอบคุณนะคะพี่ชีเหยียน! งั้น...ราคาเท่าไหร่เหรอ?"
เย่ชีเหยียนโยนการ์ดดอกไม้นั้นขึ้นลงในมืออย่างสบายๆ สายตาของจ้าวหลินก็เคลื่อนตามการหมุนของลำดับไพ่ไม่วางตา
ที่เธอยังนึกถามราคาได้ ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว
"เธอคิดว่าล่ะ?"
"เธอคิดว่า ลำดับไพ่หนึ่งใบ สำหรับเธอแล้ว ควรมีราคาเท่าไหร่?"
เย่ชีเหยียนโยนคำถามกลับไปให้จ้าวหลินเอง
"......"
เงียบงัน
โหยหา
ลังเล...
อารมณ์ส่งผลต่อบรรยากาศ
"ขอ...คิดสักครู่"
ที่จริงก็ไม่มีอะไรต้องคิดมาก
จ้าวหลินกลับไปที่รถไฟของตน
นำเหรียญรถไฟกว่าเจ็ดร้อยกว่าอันที่เพิ่งได้มาไม่นานออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไปเอากล่องที่เก็บรักษาไว้อย่างดีหลายกล่องจากตู้โดยสารหนึ่ง