ผลึกรูปสี่เหลี่ยมไร้สีเบนรัศมีของดวงอาทิตย์ออกจากกัน
ลำแสงเพลิงร้อนแรงฟันผ่านสรรพสิ่งบนผืนแผ่นดินนี้อย่างไร้ยั้งยื้อ
ถ้ามองจากอวกาศ ดวงอาทิตย์จะดูเป็นสีน้ำเงิน
แต่เมื่อมาอยู่ในโลก ดวงอาทิตย์ก็ยังคงเรืองสีทองอันแจ่มจ้า
เทพเพชรแก้วยังไม่มาถึง
แต่ผลึกขนาดเล็กที่มันแยกร่างออกมากลับปกคลุมท้องฟ้าของดาวดวงนี้ซะก่อนแล้ว
มันดุจดวงตารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ทั้งหมดล็อกเป้าไว้ที่ตัวเย่ชีเหยียน
"เจอตัวแล้วนะ มนุษย์!"
เทพเพชรแก้วมาถึงเบื้องบน จ้องตรึงเย่ชีเหยียนด้วยสายตาที่ตื่นเต้นถึงขีดสุด
ไม่มีการรอ ไม่มีการลังเล ฝนลำแสงนับหมื่นโหมกระหน่ำตกลงมาราวพายุฝน!
"เพื่อเสรีภาพของฉัน! ฉันจะมอบความตายอันยิ่งใหญ่ที่สุดให้แก่เจ้า!"
[เทวะมาประสูติ]
ขุนเขาพินาศ ผืนดินแหลกลาญ
ทุกสิ่งถูกกลืนกินด้วยลำแสงไร้ที่สิ้นสุดนั้น
ในภาพถ่ายทอดสด อายมิลที่กำลังขับยานอยู่ในใจร้อนวูบวาบ
การโจมตีระดับนี้ ย่อมอยู่ในขั้นต้น ๆ ของเทพระดับ B อย่างแน่นอน
เย่ชีเหยียน... จะรับไหวไหม?
เมื่อแสงจ้าค่อย ๆ จางหาย ในภาพถ่ายทอดสด ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ถูกกลบด้วยฝุ่นควัน
ผิวดาวถูกเผาผลาญจนราบคาบ แม้แต่แกนกลางก็ยังส่วนหนึ่งโผล่ออกมาให้เห็น
การเปิดฉากของเทพเพชรแก้วด้วยหมัดสังหารที่มากพอจะทำลายดาวทั้งดวงนั้น กินพลังของมันไปมากไม่น้อย
แต่เพื่อชัยชนะ มันก็ไม่แคร์เลยว่าคู่ต่อสู้ของมันจะอ่อนแอเพียงใด
ชนะก็พอแล้ว!
แต่... ชนะจริงหรอกหรือ?
"ไม่เลวนี่ ไม่เสียเวลาพูดเป้อเป้อะ ขยับมือมาก็เป็นหมัดสังหารเลย น่าเสียดาย ยังต่ออีกนิดหน่อย"
เทพเพชรแก้วที่เตรียมต้อนรับชัยชนะลืมดวงตาตั้งขึ้นหนึ่งข้าง มันขมวดคิ้ว มองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังออกมา